Ratatat

RATATAT
LP4
RELEASE: 08-06-2010
XL RECORDINGS/BEGGARS













Witte vogels zijn hun nieuwe passie. Althans, zo lijkt het als je de cover van het nieuwe album LP4 van Ratatat bekijkt. Maar niets blijkt minder waar; het duo bestaande uit Evan Mast en Mike Stroud houdt inderdaad van vogels. De inspiratie voor deze cover komt namelijk voort uit de aanwezigheid van hun eigen witte vogel tijdens het opnemen van de opvolger van LP3 uit 2008. Ze was in de studio, haar kooi stond naast de piano, en haar geluiden hoor je dan ook terug in de muziek. In de track Grape Juice City hoor je bijvoorbeeld het flapperen van haar vleugels. En ook in de videoclip van de eerste single Party With Children kun je de vogel zo’n drie minuten observeren. Enerverend. Maar volgens Beggars, het label van Ratatat, is dit alleen een teaser en volgt de echte clip binnenkort.

Maar dit album belooft meer te zijn dan alleen wat vogeltjesgefluit. De mannen van Ratatat zetten een voor henzelf logische stap verder dan op het vorige album, omdat ze simpelweg meer ervaring hebben opgedaan en op vele nieuwe plaatsen zijn geweest tijdens hun veelal uitverkocht tour, door onder andere Vietnam, China en Cambodja. Hierna hebben ze meegewerkt aan twee nummers op het debuutalbum van Kid Cudi, waaronder de single Pursuit of Happiness met MGMT. Het elektronische duo omschrijft het nieuwe album als gekker en gedurfder dan LP3. Er zijn meer (live)instrumenten te horen dan voorheen, wat zorgt voor onverwachte experimentele geluiden en er wordt gebruik gemaakt van gesproken onderbrekingen. Maar dit is minimaal. Het gaat de heren om mooie, diepe geluiden, niet om de tekst. Gewoon om het puur te houden.

Tim Burton

De Amerikaanse tekenaar, filmregisseur en producent Timothy William Burton (51) valt op door zijn aparte stijl van verbeelden. Zowel in zijn illustraties als zijn films komt er een donkere, duistere humor naar voren. Ook in zijn laatste bioscoophit, de 3D-versie van Alice in Wonderland, zie je deze -bijna gothic- stijl terug.

Burton groeide op in Californië en deed al jong zijn voorliefde op voor tekenfilms en horror. Hij was in zichzelf gekeerd en creatief en dat vormde de inspiratie voor zijn latere werk. Een veelvoorkomend thema is dan ook de misvormde ‘kinderman’, balancerend tussen de volwassen wereld en die van de kinderlijke fantasie zoals in Edward Scissorhands. Deze eenzame, onbegrepen persoon met een rijke fantasie, de outcast met vaak een bleke huid, is als een alter-ego voor Burton. Hij studeerde drie jaar animatie, waarna hij aan de slag kon bij Disney. Daar werkte hij onder andere mee aan de lange tekenfilm Frank en Frey. Maar enkele films later wist Disney niet wat ze zijn opmerkelijke stijl aanmoesten en voelde Burton zich ongelukkig bij zijn werkgever. Daarop ging hij naar Warner Bros en kreeg hij uiteindelijk de mogelijkheid om de blockbuster Batman te regisseren. Dat werd een enorme hit in de jaren ’80. In 1990 kwam Edward Scissorhands uit, waarbij hij samenwerkte met zijn idool: de acteur Vincent Price. De hoofdrol ging naar Johnny Depp met wie hij nog veel vaker samen zou gaan werken. Even later volgden de successen zich op. Van Batman Returns en Batman Forever tot de remake van Planet of the Apes, Big Fish, Charlie and the Chocolate Factory -naar het boek van Roald Dahl- en eind 2007 kwam hij met zijn horror/drama Sweeney Todd. Het meest recent is zijn versie van Lewis Carroll’s Alice’s Adventures in Wonderland en Through the Looking Glass, de 3D-film Alice in Wonderland met een er opnieuw dramatisch uitziende Johnny Depp als hoedenmaker.

Aan fantasie geen gebrek, want naast zijn films schrijft Burton gedichten. Zo bracht hij de gedichtenbundel The Melancholy Death of Oyster Boy: and Other Stories uit, die hij voorzag van eigen tekeningen. Ook dit boek gaat over misvormde kinderen zoals Oyster Boy en andere freaks. Zijn andere illustraties zijn inmiddels ook gebundeld door The Museum of Modern Art, New York. In het boek Tim Burton vind je zijn retrospectief van visueel uitzonderlijke afbeeldingen die gedetailleerd zijn groei laten zien. Er staan onder andere series in van niet eerder vertoond beeldmateriaal in de vorm van storyboards, illustraties, poppen en maquettes uit Burton’s persoonlijke archief die je een ware blik geven in zijn creativiteit.

Tim Burton van Ron Magliozzi en Jenny He:

Bruno Dayan

One of the decent series by Bruno Dayan. Strength in simplicity, beautifully simple and with a good dose of light.

Nieuwe clip The xx

De Londense indieband The xx bracht in augustus 2009 hun gelijknamige debuutalbum al uit bij Young Turk Records, maar nu pas is de videoclip bij het nummer Islands gelanceerd. Een nogal donkere setting met een strakke danschoreografie en vooral een duidelijke doorvoering van het logo laat de band zien zoals we hem kennen: vrijwel emotieloos en toch melancholiek. Belangrijk is wel om tot het einde te kijken. Langzaam veranderen de moves namelijk totdat zij een verhaal op zich gaan vormen. Dat zorgt voor een aantal mooie shots waarbij de kruizen vlam vatten. Een knap staaltje filmwerk.

De ongeveer twintigjarige bandleden leerden elkaar kennen op de Elliot School in Londen, waarop bijvoorbeeld ook de artiest Hot Chip zat, en sinds 2005 vormen ze een band. Ze delen een liefde voor donkere 80’s gitaargeluiden en Amerikaanse R&B; nogal uiteenlopende invloeden en dat hoor je terug in de muziek. Die is het best te omschrijven als dreampop, indie, post-punk of shoegaze.

Vorig jaar mei stond The xx al op London Calling in Paradiso, Amsterdam. Toen nog wat onwennig en als vierkoppige band; inmiddels hebben ze een bandlid minder. Hij ‘bezweek’ onder de druk van het intensieve artiestenleven. Maar dat maakt hun succes er niet minder om. De soms wat moeilijk te plaatsen band gaat het na deze ‘ontdekking’ van London Calling voor de wind. Zo staan zij dit jaar onder andere op de festivals Rock Werchter, Pukkelpop en Lowlands.

Avedon fashion

The new book that stands on my table: Avedon Fashion 1944-2000. A beautiful source of inspiration and a must have!



With photo's of Twiggy, Suzy Parker with Robin Tattersall, Veruschka and many more...

Bibio

The Apple And The Tooth
Door Dorothy Vrielink

Alleen zijn naam is al leuk. Bibio, echte naam Stephen Wilkinson, komt van de kleine zwart met rode visvliegjes die hij altijd zag op de vistrips naar Wales die hij maakte met zijn vader toen hij klein was. En die nostalgie waar hij aan hecht, hoor je terug in zijn muziek. Enkele maanden geleden bracht hij zijn spraakmakende debuutalbum uit en nu komt hij alweer met de EP The Apple and The Tooth. Je kunt zijn sprookjesachtige, vrolijke muziek bijna onmogelijk niet leuk vinden, want vrijwel elke stijl verwerkt hij tot een magisch geluid. Electronica met indie invloeden, maar ook een vleugje funk, drum, folk en dubstep.

****

[Gepubliceerd in programmaboekje 5 days off 2010]

Pantha du Prince

Black Noise
Door Dorothy Vrielink

Dat zijn tripje naar de Zwitserse alpen de Berlijnse dj Hendrik Weber a.k.a. Pantha du Prince goed heeft gedaan, blijkt wel uit dit melancholische album. Zoals de titel Black Noise al doet vermoeden is het een donker album vol minimalistische melodielijnen en diepe, donkere beats. Het is als een waarschuwing voor natuurrampen. Een samensmelting van aardse geluiden en industriele klanken, van techno en folklore. En zoals hij zelf al zegt; het valt moeilijk te vergelijken. Zijn experimentele en innovatieve geluid klinkt soms wat somber of zelfs psychedelisch, maar nummers als Stick to my side, dat hij produceerde met Noah Lennox (Animal Collective), maken het weer wat luchtiger.

***

[Gepubliceerd in programmaboekje 5 days off 2010]

Jonathan Boulet

Ik ben verliefd. En wel op de muziek van de 20-jarige Jonathan Boulet. Dit Australische wonderkind, zoals hij ook wel genoemd wordt, maakt ontroerende, naïeve en tegelijk intelligente muziek. Zo subtiel en mooi dat je het allemaal wilt hebben. Hij heeft alles zelf geschreven, opgenomen en geproduceerd in zijn kleine studio in zijn garage. Bijna elk instrument bespeelt hij zelf. Het wordt omschreven als Anthemic folk-pop of ook wel indie en komt voort uit een wereld van eindeloze kampvuren. Waarschijnlijk aan het strand, want zijn single A Community Service Announcement klinkt heerlijk ’s zomers en dat is fijn tijdens de bij ons koude winterdagen. Maar ook de andere nummers op zijn titelloze album zijn kleine meesterwerkjes.

Release
07/12/2009 @ Modular People
Via iTunes te downloaden, maar nog niet in Nederland verkrijgbaar.

Kijk op www.youtube.com/watch?v=LyU7udQhBr8 voor de clip bij A Community Service Announcement en check ook: myspace.com/jonathanboulet