Troumaca

The Grace

Brownswood

Daar zit je, met je kleurrijke cocktail onder een palmboom meedeinend met de muziek. Een licht briesje geeft enige verkoeling op deze zinderend tropische dag. Troumaca, vernoemd naar een dorp op het Caribische eiland St. Vincent, doet je wanen in een zonnig oord. Niets aan de hand, luchtig, vrolijk. Vanaf take-off Trees reis je met de vijf-koppige band mee naar het paradijs: mysterieuze synths, een vrolijke up-beat en bijna poppy klinkt de herhalende tekst: ‘We climb in trees, to be on top of the world’. De trip vervolgt zich met opgewekte, aanstekelijke electro deuntjes, een weelde aan instrumenten en fijne R&B invloeden in onder andere Gold, Woman & Wine en Lady Colour. Een instant zomergevoel is niet te onderdrukken bij het beluisteren van The Grace. En dan te bedenken dat de young creatives – want prachtig eigen artwork en video’s – ‘gewoon’ uit Birmingham komen.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Música en Ibiza

Usually I'm not such a big fan of really popular music, but when it comes to summer and sunshine, I'll start to like it. This summer I was in Ibiza and there you could enjoy the whole day remixes of all dance (classics) on Flaix Eivissa FM ('X' is a Catalan 'SH'), with especially my favorite: Ready to Go by Martin Solveig. Back in Holland I'm still streaming!

And let's not forget my Pacha party with Swedish House Mafia. If you've secured a 70 euro ticket the Pacha is all yours... No you wish! It was really busy and hot, but I loved Swedish House Mafia. Specially the last hit (round 07.00 am) Save The World was such a happy moment, so now I mix my collection of indie, dance, electro, etc. with David Guetta, Sono, Deadmau5, Erick Morillo and of course Swedish House Mafia. Let the sunshine come to Holland please ♡

Love Inks

E.S.P.
Hell, Yes!/Konkurrent















Love Inks brengen heerlijk zomerse, lome niets-aan-de-hand-muziek. Het komt dus op een goed moment, maar erg spannend wordt het nergens. Misschien moet je dat ook niet verwachten. Dit trio uit Austin, Texas maakt immers niet voor niks minimalistische pop (ook wel getypeerd als de nieuwe stroming ‘cool wave’) en eerlijk gezegd: dat kunnen ze. Hun sound neigt soms naar die van The XX, maar is net iets meer up-tempo. De muziek is minimaal aanwezig zodat de stem van zangeres Sherry LeBlanc overheerst. Vooral de eerste nummers Wave Goodbye en Blackeye slaan goed aan, daarna kabbelt het zo rustig verder dat je er haast bij wegdroomt.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.