First single Five Seconds from new Twin Shadow album Confess out July 9th. Sunday 8th of July he's in Rotown, Rotterdam. A must see!
Posts tonen met het label Rotown. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rotown. Alle posts tonen
20 juni 2012
5 juni 2010
Two Door Cinema Club
Rotown Rotterdam
04-06-2010
Al tijden uitverkocht staat Two Door Cinema Club met hun opwekkende klanken op een overvolle, zweterige vrijdagavond in de Rotterdamse poptempel. En voor het eerst, zoals de leadzanger later ook vertederend zal zeggen. Volgens de prestigieuze “Sound Of 2010”-lijst van de BBC vormen ze één van de meest belangwekkende nieuwkomers van dit jaar en ook hun sprankelende debuutalbum Tourist History vol opzwepende, elektronische invloeden belooft een spetterend begin van hun carrière. Aan het enthousiaste publiek te zien, lijken zij bij voorbaat al overtuigd van het succes. En toch is het fijn als de heren dan eindelijk het podium op lopen om te gaan spelen en zich even flink te bewijzen.
Ze beginnen met wat vrolijke, poppy nummers als Hands Off My Cash, Monty en de single Something Good Can Work. En inderdaad, het publiek gaat meteen uit zijn dak. Als de wat meer ruige nummers voorbij komen, vraagt de muziek om beweging en blijft iedereen springen. Toch merk je dat de ‘catchy’ melodieën het beter doen dan de uitgebreide gitaarriffen. Misschien herkenning, misschien ook gewoon waarvoor de band bedoeld is. De mannen worden niet voor niks de ‘jongere broertjes’ van Phoenix genoemd. De Ierse band verzorgde dan ook bij hen het voorprogramma tijdens hun Europese tournee. En niet alleen de catchy electropop hebben de bands gemeen, ook delen ze het Franse Kitsuné label.
Als ze zich na de eerste twee nummers voorstellen met hun Ierse accent ga je hoe dan ook overstag. Het is bijna schattig, zoals ze vertellen dat ze voor het eerst in Rotterdam zijn en hoe geweldig ze het vinden. De lol die zij beleven aan het optreden, komt over op het publiek en dat is precies waarvoor concerten bedoeld zijn. De leadzanger heeft een mooie, zuivere stem die zelfs de hoge tonen met gemak haalt. Net als je denkt dat het saai wordt, knallen ze er weer een lekker deuntje in, waardoor stilstaan toch erg moeilijk blijft. Ze vervolgen met Come Back Home en het aanstekelijke Do You Want It All?, perfecte nummers voor een ongecompliceerd feestje. Al met al een evenwichtige mix van hun nummers en deze komen dan ook allemaal voorbij. Het zijn er tenslotte ook maar tien.
Wel laten ze het publiek al vrij snel in spanning achter. Het was kort. Na zo’n drie kwartier verdwijnen de mannen achter de coulissen en het duurt even voordat ze terugkomen voor de toegift. Dit moet hoe dan ook I Can Talk zijn, want die knaller kunnen ze toch niet overslaan? Maar dan begint een heel ander nummer. Enigszins teleurgesteld met het idee dat dit het was, begint dan toch de u-o-u-u-o. Gelukkig, deze uitsmijter maakt het af en toe vlakke concert meer dan goed. Het publiek blijft tevreden achter, maar met vijftig minuten was de ervaring toch snel voorbij. Iets te snel. De performance was fijn om naar te kijken en het is wel duidelijk dat Two Door Cinema Club indruk heeft gemaakt in Rotterdam. Perfecte muziek als afsluiter voor een zorgeloze zomerdag.
04-06-2010
Al tijden uitverkocht staat Two Door Cinema Club met hun opwekkende klanken op een overvolle, zweterige vrijdagavond in de Rotterdamse poptempel. En voor het eerst, zoals de leadzanger later ook vertederend zal zeggen. Volgens de prestigieuze “Sound Of 2010”-lijst van de BBC vormen ze één van de meest belangwekkende nieuwkomers van dit jaar en ook hun sprankelende debuutalbum Tourist History vol opzwepende, elektronische invloeden belooft een spetterend begin van hun carrière. Aan het enthousiaste publiek te zien, lijken zij bij voorbaat al overtuigd van het succes. En toch is het fijn als de heren dan eindelijk het podium op lopen om te gaan spelen en zich even flink te bewijzen.
Ze beginnen met wat vrolijke, poppy nummers als Hands Off My Cash, Monty en de single Something Good Can Work. En inderdaad, het publiek gaat meteen uit zijn dak. Als de wat meer ruige nummers voorbij komen, vraagt de muziek om beweging en blijft iedereen springen. Toch merk je dat de ‘catchy’ melodieën het beter doen dan de uitgebreide gitaarriffen. Misschien herkenning, misschien ook gewoon waarvoor de band bedoeld is. De mannen worden niet voor niks de ‘jongere broertjes’ van Phoenix genoemd. De Ierse band verzorgde dan ook bij hen het voorprogramma tijdens hun Europese tournee. En niet alleen de catchy electropop hebben de bands gemeen, ook delen ze het Franse Kitsuné label.
Als ze zich na de eerste twee nummers voorstellen met hun Ierse accent ga je hoe dan ook overstag. Het is bijna schattig, zoals ze vertellen dat ze voor het eerst in Rotterdam zijn en hoe geweldig ze het vinden. De lol die zij beleven aan het optreden, komt over op het publiek en dat is precies waarvoor concerten bedoeld zijn. De leadzanger heeft een mooie, zuivere stem die zelfs de hoge tonen met gemak haalt. Net als je denkt dat het saai wordt, knallen ze er weer een lekker deuntje in, waardoor stilstaan toch erg moeilijk blijft. Ze vervolgen met Come Back Home en het aanstekelijke Do You Want It All?, perfecte nummers voor een ongecompliceerd feestje. Al met al een evenwichtige mix van hun nummers en deze komen dan ook allemaal voorbij. Het zijn er tenslotte ook maar tien.
Wel laten ze het publiek al vrij snel in spanning achter. Het was kort. Na zo’n drie kwartier verdwijnen de mannen achter de coulissen en het duurt even voordat ze terugkomen voor de toegift. Dit moet hoe dan ook I Can Talk zijn, want die knaller kunnen ze toch niet overslaan? Maar dan begint een heel ander nummer. Enigszins teleurgesteld met het idee dat dit het was, begint dan toch de u-o-u-u-o. Gelukkig, deze uitsmijter maakt het af en toe vlakke concert meer dan goed. Het publiek blijft tevreden achter, maar met vijftig minuten was de ervaring toch snel voorbij. Iets te snel. De performance was fijn om naar te kijken en het is wel duidelijk dat Two Door Cinema Club indruk heeft gemaakt in Rotterdam. Perfecte muziek als afsluiter voor een zorgeloze zomerdag.
7 oktober 2009
Zoot Woman
03.10.2009
Rotown, Rotterdam
Zaterdagavond om een uurtje of tien. Tijd voor een feestje! Afgelopen week had je dat kunnen vinden in Rotown, want de Britse electrohelden van Zoot Woman kwamen een show weggeven. De band stond eerst vooral bekend als die van Stuart Price, producer en rechterhand van Madonna, maar daar heeft hij het zo druk mee, dat hij alleen nog in de studio onderdeel is van Zoot Woman. Nu zijn het vooral de broertjes Johnny (zanger) en Adam (drummer) Blake die verantwoordelijk zijn voor de teksten en krijgen zij op het podium hulp van bassist, zangeres en toetsenist Jasmin O’Meara. En dit pakt goed uit. Werden zij eerst beïnvloed door de opgewekte meezingmelodieën van Price, inmiddels is Zoot Woman serieuzer. Minder pop en jaren ’80 geïnspireerde dance en meer electro en rock. Dat maakt het live ook meteen interessanter, want er wordt meer gebruik gemaakt van synths en drums. En daarop kan het hippe publiek lekker los gaan. Op het podium hangt het zwart-wit logo van de band, wat toch nog een beetje de jaren ’80 sfeer geeft. De gevarieerde muziek zorgt er voor dat er geen gemiddelde bezoeker is. Er zijn mensen van jong tot oud, van nerds tot party animals en van die heerlijk over the top aangeklede fashionista’s. Ondanks dat het concert niet is uitverkocht, is het toch gezellig druk en ook al begint de band wat later, de sfeer zit er gelijk goed in. De opening met We Won’t Break is een lekkere binnenkomer en hierna wordt er vooral afgewisseld tussen wilde deuntjes en het meer rustige werk. Goed voor het evenwicht, maar soms jammer dat de uitbundige sfeer dan weer even wegzakt. Zanger Johnny roept het publiek daarom regelmatig op om mee te klappen, maar helaas is de band telkens vrij abrupt uitgespeeld en dat is wel een minpuntje aan het concert. Gelukkig komen knallers als Gem, Hope In The Mirror en It’s Automatic allemaal voorbij, waarbij er hard wordt meegezongen door het publiek. En als ook Living In A Magazine volgt, is het publiek om. Zoot Woman heeft een warming up nodig. Pas als dat gebeurd is en ze echt aan het knallen zijn, knalt het publiek lekker mee en beginnen zij pas echt te zweten en te dansen. Niets mis overigens met de muzikanten. De kenmerkende geluiden van Johnny en Jasmin, dat van hem hoog en hees, dat van haar juist laag en stoer, is in combinatie een fijne samenzang. En ook drummer Adam zorgt voor een lekker geluid met goede ritmes en veel energie. Ze moeten er alleen even inkomen.
Rotown, Rotterdam
Zaterdagavond om een uurtje of tien. Tijd voor een feestje! Afgelopen week had je dat kunnen vinden in Rotown, want de Britse electrohelden van Zoot Woman kwamen een show weggeven. De band stond eerst vooral bekend als die van Stuart Price, producer en rechterhand van Madonna, maar daar heeft hij het zo druk mee, dat hij alleen nog in de studio onderdeel is van Zoot Woman. Nu zijn het vooral de broertjes Johnny (zanger) en Adam (drummer) Blake die verantwoordelijk zijn voor de teksten en krijgen zij op het podium hulp van bassist, zangeres en toetsenist Jasmin O’Meara. En dit pakt goed uit. Werden zij eerst beïnvloed door de opgewekte meezingmelodieën van Price, inmiddels is Zoot Woman serieuzer. Minder pop en jaren ’80 geïnspireerde dance en meer electro en rock. Dat maakt het live ook meteen interessanter, want er wordt meer gebruik gemaakt van synths en drums. En daarop kan het hippe publiek lekker los gaan. Op het podium hangt het zwart-wit logo van de band, wat toch nog een beetje de jaren ’80 sfeer geeft. De gevarieerde muziek zorgt er voor dat er geen gemiddelde bezoeker is. Er zijn mensen van jong tot oud, van nerds tot party animals en van die heerlijk over the top aangeklede fashionista’s. Ondanks dat het concert niet is uitverkocht, is het toch gezellig druk en ook al begint de band wat later, de sfeer zit er gelijk goed in. De opening met We Won’t Break is een lekkere binnenkomer en hierna wordt er vooral afgewisseld tussen wilde deuntjes en het meer rustige werk. Goed voor het evenwicht, maar soms jammer dat de uitbundige sfeer dan weer even wegzakt. Zanger Johnny roept het publiek daarom regelmatig op om mee te klappen, maar helaas is de band telkens vrij abrupt uitgespeeld en dat is wel een minpuntje aan het concert. Gelukkig komen knallers als Gem, Hope In The Mirror en It’s Automatic allemaal voorbij, waarbij er hard wordt meegezongen door het publiek. En als ook Living In A Magazine volgt, is het publiek om. Zoot Woman heeft een warming up nodig. Pas als dat gebeurd is en ze echt aan het knallen zijn, knalt het publiek lekker mee en beginnen zij pas echt te zweten en te dansen. Niets mis overigens met de muzikanten. De kenmerkende geluiden van Johnny en Jasmin, dat van hem hoog en hees, dat van haar juist laag en stoer, is in combinatie een fijne samenzang. En ook drummer Adam zorgt voor een lekker geluid met goede ritmes en veel energie. Ze moeten er alleen even inkomen.
Abonneren op:
Posts (Atom)