Chet Faker

Built On Glass

Future Classic / Downtown

De Australische Nicholas James Murphy beleefde met zijn akoestische cover van Blackstreet’s No Diggity een modern muzikantensprookje. Zijn video werd een viral, waarna het in 2011 de nummer 1 positie bereikte op muziekwebsite Hype Machine. In een klap was hij bekend. De elektronica-artiest tekende bij het Amerikaanse Downtown Records en bracht zijn EP Thinking in Textures uit. Hij zocht alleen nog een geschikte artiestennaam en vond deze in Chet Faker, een ode aan de stem en muzikale mood van jazzmuzikant Chet Baker. En laat dat ook precies zijn kwaliteiten zijn: zwoele, maar mannelijke vocalen en een relaxte, low tempo sound. Op Built on Glass heeft Faker geëxperimenteerd met elektronische soul en house-invloeden, waardoor je je waant op een lome zondagmiddag. En dat is prettig.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Metronomy

Love Letters

Because Music

Geïnspireerd door de vrolijke noten der liefde is Love Letters een aardige opvolger van The English Riviera (2011). Ze bewegen zich nog immer voort langs de kust – je hoort het geruis van de zee – maar ditmaal is het electropop viertal omgeven door vlinders. De reden? Ruim veertien jaar na de bevalling van Mount’s geesteskind Metronomy is reeds zijn eerste kind geboren. Enorm opgewekt was de muziek al, nu spat de zoetigheid ervan af met talloze frases als ‘our love was written in the stars’ in eerste single I’m Aquarius, ‘heartbeats drifting together’ in Reservoir waarbij de melodie aan het einde de bonkende hartslag illustreert en de energieke titeltrack Love Letters die zomaar de soundtrack zou kunnen zijn van een romantische filmklassieker. Soms ietwat te zoet, maar albumopener The Upsetter laat je met haar voorzichtig aanstekelijke refrein in ieder geval wennen aan de lichtvoetigheid. En niet alles is koek en ei, onder de speelse tonen schuilt ook teleurstelling en angst om te verliezen, zoals in het gevoelige Monstrous. De band durft de diepte in en heeft onderweg nog aangename post opgedoken ook.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

AN PIERLÉ & WHITE VELVET

Hinterland
Helicopter / Pias












‘Hinterland is een album voor wie de reis belangrijker vindt dan de aankomst. Want als niemand weet welke richting het uit gaat, kun je alle kanten op’, aldus de band. De Belgische zangeres, pianiste en actrice An Pierlé is namelijk nog altijd onderweg met haar band, White Velvet. Figuurlijk dan. Ze blijven altijd ergens tussen zitten; tussen ‘rariteit’ en mainstream, tussen muzikaliteit en theatraliteit en tussen onschuldig en ervaren. Wellicht door hun achtergrond, maar zeker niet per ongeluk. De volle stem van An Pierlé met de meeslepende muziek zorgen voor een sterk geheel. Vanaf de eerste track wordt je Little by Little meegesleept in de sobere energie. Hinterland is een album vol contrasten, een ode aan de rand.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Amanda Blank

I Love You
Downtown / V2

In augustus stond deze stoere ‘rapchick’ uit Philadelphia nog op Lowlands en in september was er dan eindelijk de release van haar eerste album I Love You. Maar daarvoor werkte ze al vaker mee aan nummers van Spank Rock (Blow), Aaron LaCrate en aan Yuksek’s Extraball, dus een volkomen onbekende is het niet. Ze wordt ook niet voor niks genoemd in het succesvolle rijtje van onder andere Santigold, Thunderheist, Ebony Bones, M.I.A., Kid Sister en Little Boots. Haar stijl is het best te omschrijven als elektronische hiphop/rap en dat komt het meest naar voren in nummers als Something Bigger Something Better, Make It Take It en natuurlijk in haar eerste single Might Like You Better. Die rauwe eclectische sound zorgt voor een divers album en dat is ook mede te danken aan de hulp van producers Diplo & Switch (Major Lazer), David Sitek (TV On The Radio) en XXXChange (Spank Rock), die weten te zorgen voor een goede ritmevariatie. Amanda is grof zonder echt vulgair te worden en dat siert haar. Op wat meer electropop nummers, zoals het nummer met grootste hitpotentie Shame On Me en Leaving You Behind, waarop Amanda samen te horen is met Lykke Li, hoor je dan ook de wat lievere kant van het album. Het is dus duidelijk dat Amanda Blank ons trakteert op een fijne mix van beats en dat maakt I Love You een sterk album.


http://www.myspace.com/amandablank

Zoot Woman

03.10.2009
Rotown, Rotterdam
Zaterdagavond om een uurtje of tien. Tijd voor een feestje! Afgelopen week had je dat kunnen vinden in Rotown, want de Britse electrohelden van Zoot Woman kwamen een show weggeven. De band stond eerst vooral bekend als die van Stuart Price, producer en rechterhand van Madonna, maar daar heeft hij het zo druk mee, dat hij alleen nog in de studio onderdeel is van Zoot Woman. Nu zijn het vooral de broertjes Johnny (zanger) en Adam (drummer) Blake die verantwoordelijk zijn voor de teksten en krijgen zij op het podium hulp van bassist, zangeres en toetsenist Jasmin O’Meara. En dit pakt goed uit. Werden zij eerst beïnvloed door de opgewekte meezingmelodieën van Price, inmiddels is Zoot Woman serieuzer. Minder pop en jaren ’80 geïnspireerde dance en meer electro en rock. Dat maakt het live ook meteen interessanter, want er wordt meer gebruik gemaakt van synths en drums. En daarop kan het hippe publiek lekker los gaan. Op het podium hangt het zwart-wit logo van de band, wat toch nog een beetje de jaren ’80 sfeer geeft. De gevarieerde muziek zorgt er voor dat er geen gemiddelde bezoeker is. Er zijn mensen van jong tot oud, van nerds tot party animals en van die heerlijk over the top aangeklede fashionista’s. Ondanks dat het concert niet is uitverkocht, is het toch gezellig druk en ook al begint de band wat later, de sfeer zit er gelijk goed in. De opening met We Won’t Break is een lekkere binnenkomer en hierna wordt er vooral afgewisseld tussen wilde deuntjes en het meer rustige werk. Goed voor het evenwicht, maar soms jammer dat de uitbundige sfeer dan weer even wegzakt. Zanger Johnny roept het publiek daarom regelmatig op om mee te klappen, maar helaas is de band telkens vrij abrupt uitgespeeld en dat is wel een minpuntje aan het concert. Gelukkig komen knallers als Gem, Hope In The Mirror en It’s Automatic allemaal voorbij, waarbij er hard wordt meegezongen door het publiek. En als ook Living In A Magazine volgt, is het publiek om. Zoot Woman heeft een warming up nodig. Pas als dat gebeurd is en ze echt aan het knallen zijn, knalt het publiek lekker mee en beginnen zij pas echt te zweten en te dansen. Niets mis overigens met de muzikanten. De kenmerkende geluiden van Johnny en Jasmin, dat van hem hoog en hees, dat van haar juist laag en stoer, is in combinatie een fijne samenzang. En ook drummer Adam zorgt voor een lekker geluid met goede ritmes en veel energie. Ze moeten er alleen even inkomen.