THOMAS AZIER

-->

Hylas

Mercury Music Group / Spread Inc.

Na de EP’s Hylas 001 en Hylas 002 zou het tijd zijn voor Hylas 003, maar dat project pakte groter uit: Hylas werd Azier’s debuutalbum inclusief bonustracks en remixes van Ghostcity. Met deze laatstgenoemde single maakte de Nederlander een ode aan zijn woonplaats – tevens spookstad – Berlijn. Even denk je Justice zijn “We Are…” te herkennen, maar de electropop producer maakt het af met “the only one alive in this town” en zingt verder over duistere schaduwen die hem volgen. De overgang naar volgende track Verwandlung is met recht een transformatie: een ballad. De nasale stem van de songwriter doet denken aan die van de leadzanger van When Saints Go Machine, maar dan gehuld in meer warme electrosounds. Ook kan Sirens Of The Citylight niet onbenoemd blijven, wat een opzwepende track! Van muzikaal klein naar exploderend en terug tot een meeslepend eind – bijna richting house. Gewoonweg vervelend dat het afgelopen is. Je wordt meegezogen in de energie van een stad die nooit slaapt. Futuristisch en vol emotie. Live moet dit waanzinnig zijn.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult en op glamcult.com.

SCNTST

Self Therapy

Boys Noize Records (BNR)

Na het zien van Paul Kalkbrenner’s geknutsel met Ableton en een midi keyboard in de film Berlin Calling, was de in 1993 geboren Bryan Muller aka SCNTST eruit: hij wilde techno maken. Hij leerde zichzelf de kneepjes van het vak, weliswaar met muzikale ervaring uit zijn jeugd vol hiphop en rockmuziek en het bespelen van de drums in de band van zijn vader, waar zijn ritmegevoel is ontwikkeld. Daarmee creëert de Duitse dj een unieke, verfrissende sound. Zo veelbelovend dat hij na een voorzichtig begin op school- en verjaardagsfeestjes (clubs vond hij maar niks) via Twitter en Soundcloud werd ontdekt en als 17-jarige tekende bij het label van Boys Noize. Op zijn eerste full length Self Therapy hoor je dan ook duidelijk de vernieuwende sounds vol bijzonder gemixte samples. Interessante combinaties, fijne melodieën, sterke ritmes à la Boys Noize en soms progressieve techno in bijvoorbeeld Velour, Waves Change en Throwback. In Chillinger Track lijkt SCNTST nog een verwijzing te maken naar zijn ontdekking via social media. #wunderkind

3,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Troumaca

The Grace

Brownswood

Daar zit je, met je kleurrijke cocktail onder een palmboom meedeinend met de muziek. Een licht briesje geeft enige verkoeling op deze zinderend tropische dag. Troumaca, vernoemd naar een dorp op het Caribische eiland St. Vincent, doet je wanen in een zonnig oord. Niets aan de hand, luchtig, vrolijk. Vanaf take-off Trees reis je met de vijf-koppige band mee naar het paradijs: mysterieuze synths, een vrolijke up-beat en bijna poppy klinkt de herhalende tekst: ‘We climb in trees, to be on top of the world’. De trip vervolgt zich met opgewekte, aanstekelijke electro deuntjes, een weelde aan instrumenten en fijne R&B invloeden in onder andere Gold, Woman & Wine en Lady Colour. Een instant zomergevoel is niet te onderdrukken bij het beluisteren van The Grace. En dan te bedenken dat de young creatives – want prachtig eigen artwork en video’s – ‘gewoon’ uit Birmingham komen.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Jessie Ware

Devotion

PMR Records / Universal

Jessie Ware ken je waarschijnlijk van haar samenwerkingen met de gemaskerde producer SBTRKT (Nervous, Right Thing To Do), Sampha (Valentine) en dubstep producer Joker (The Vision). De Zuid-Londense begon na haar studie Engelse literatuur als achtergrondzangeres van oude schoolvriend Jack Peñate toen ze kennis maakte met de muziek van eerder genoemde producers. Er ontstonden succesnummers en dit opende natuurlijk deuren voor de donkerharige schoonheid. Met haar debuut Devotion bewijst Ware dat ze het ook alleen af kan. Geïnspireerd door legendes als Diana Ross, Prince en Grace Jones maakt ze elektronische soft R&B met haar typerende heldere, soulvolle stem. De plaat is een mix van bitterzoete poptracks, zoals Taking in Water, met uptempo beats te horen in 110%. Aanstekelijk, dat wel. Maar in die commerciele klanken mag wat meer pit.

3 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Pure Bathing Culture

Moon Tides

Memphis Industries

Het Amerikaanse indiepopduo Pure Bathing Culture verrees in 2011 vanuit folkrockband Vetiver. Daniel Hindman (gitaar) en Sarah Versprille (zang/keyboard) deden daar hun muzikale ervaring op, verhuisden vervolgens naar de zonnige West Coast en creëerden daar een eigen dromerige sound. Thuis maakten de twee de basisstructuur voor de liedjes op debuut Moon Tides, om deze in de studio in snel tempo middels improvisatie te voltooien - vaak bij de eerste take al geslaagd. Ideeal, maar dit opnameproces wijst er misschien ook op dat het duo ietwat te snel tevreden was; er had wel wat meer spice op het album gemogen. De voortkabbelende synths en elektrische gitaren bewegen in exact dezelfde maat als de drums. Bovendien blijkt Sarah’s zweverige stem, die mede door de romantische melodieën en meerstemmigheden vaak iets wegheeft van ouderwetse musicalpartijen of classic rockballades á la Fleetwood Mac, na verloop van tijd toch wat eentonig. Waarschijnlijk raakt de beoogde doelgroep van spirituele zielen - zijzelf werden per slot van rekening ook geïnspireerd door de de maan en de getijden - iets enthousiaster.

2,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Classixx

Hanging Gardens

Innovative Leisure / Bertus

Men neme een flinke scheut house op een stevige bodem van electronica, een swingende discosaus, een vleugje funk en mixen maar! Er hoeft dan alleen nog een zonnetje door te breken voor een instant geluksgevoel. Heerlijk om naar te luisteren, maar eigenlijk wil je deze debuutplaat gewoon beleven – live, op een festival. Toen het Amerikaanse (LA) dj-duo Tyler Blake en Michael David in 2009 doorbrak met single ‘I’ll Get You’ en met remixes voor onder andere Phoenix, Holy Ghost, Passion Pit, Groove Armada en Major Lazer zijn ze dan ook bijna non-stop gaan touren. Gelukkig vonden ze toch enige tijd om voor het album Hanging Gardens wederom samen te werken met Jeppe (Junior Senior) en artiesten als Active Child voor de vocalen. Bovendien brengen ze een aantal instrumenten ten gehore, maar de kwaliteit zit ‘m toch echt in de scherpe beats en bass. Vooral Rhythm Santa Clara en Dominoes lopen naadloos in elkaar over – heerlijk verslavend.

3,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Willy Moon

Here’s Willy Moon

Island Records

Willy Moon is een geval apart. Zijn strak gepolijste jaren ’50 uiterlijk is een verschijning op zich, zijn muziek is nog meer anders dan anders. Hij stopt zo’n beetje al het (on-)denkbare bij elkaar en dat klinkt nog ook. Van funk en soul tot rock ’n roll en van bigband tot hiphop tot treinsignalen. Het resultaat doet je aan van alles denken, maar deze jonge excentriekeling is moeilijk in een hokje te plaatsen. Wat hij doet, doet hij echter goed. Ook al lijkt de Nieuw-Zeelandse muzikant overbewust als retro-act te zijn gepositioneerd, zijn imago en stijl maken het plaatje wel compleet: vroeger in een modern strak jasje. Moon zet met zijn opzwepende funky stem met rauw randje de toon in elk nummer. Natuurlijk gecombineerd met energieke beats en melodieën. Op Here’s Willy Moon genoeg aanstekelijke tracks: Get Up, Yeah Yeah. Een track met hiphopinvloeden en blaasinstrumenten; I Put A Spell On You, een oldschool track met een dubbeat; She Loves Me en een cover van Nancy Sinatra’s Bang Bang. Veertien originele nummers van elk twee à drie minuten om bij weg te dromen naar de fifties.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

The Crookes

Chasing After Ghosts
Fierce Panda / PIAS













Ze waren de belofte van Eurosonic en wisten deze waar te maken. The Crookes wordt reeds in één adem genoemd met bands variërend van Vampire Weekend, Belle and Sebastian en the Smiths. De indieband uit Sheffield is vernoemd naar de buitenwijk Crookes en bestaat sinds 2008. De bandleden worden betiteld als de koningen der romantiek –en deze liefde is dan ook een belangrijk ingrediënt voor de Engelse bandjes van nu. Toch is het niet het zoveelste britpop bandje; hun mix van ‘50s rock ‘n’ roll en ‘80s college pop zorgt voor een swingend, fris en vrolijk geheel. Just Like Dreamers of I Remember Moonlight zou na het al eerder uitgebrachte succesnummer Backstreet Lovers best een fijne voorjaarshit kunnen worden.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult

Cut Copy

Zonoscope
Modular / Universal













Zonoscope is alweer het derde album van de Australische synthpop band Cut Copy. In 2001 begonnen Dan Whitford (tevens DJ en grafisch designer), Tim Hoey, Mitchell Scott en later Ben Browning met het maken van indie en electro en daar zijn ze sindsdien alleen maar in gegroeid. Met dit album laten de heren namelijk blijken dat ze nou eenmaal houden van hun typische mix van 80’s new wave, disco en electropop en toch weten ze daarin vernieuwend te zijn. Vanaf eerste nummer Need You Now zit je geheel in de nieuwe sound, waarna singles Take Me Over en Where I’m Going heerlijk vertrouwd en poppy klinken. Een album waar je vrolijk van wordt!

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult

Those Dancing Days

Daydreams and Nightmares
Wichita / V2













Stockholm is booming. Vooral Zweedse vrouwen als Lykke Li en Robyn doen het goed en girlband Those Dancing Days mag voortaan niet in dat rijtje ontbreken. De vijf vrouwen begonnen in 2005 en brachten eerder het album In Our Space Hero Suits (2008) uit. Met Daydreams and Nightmares weten ze hun popsongs opnieuw in een catchy jasje te steken. Vocaliste Linnea Jönsson beschikt over een goede stem die de nummers kracht bijzet en ze net even spannender maakt. Het album doet z’n naam eer aan met dromerige tracks en lieflijke teksten als in Help Me Close My Eyes tegenover meer donkere en groffe nummers als eerste single Fuckarias. Niet enorm bijzondere, maar wel goede pop.

3,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult

Crystal Fighters

Star of Love
Different Recordings / PIAS













Hoewel de naam Crystal Fighters bij voorbaat al bekend klinkt, is Star of Love echt pas het debuutalbum. Zodra je de muziek hoort van deze multiculturele band wordt dat duidelijk. Op een positieve manier uiteraard. De vijf Basken: Sebastian, Laure, Mimi, Gilbert en Graham creëren namelijk aardig vernieuwende dance muziek met hun Baskische instrumenten, snelle dansritmes, synthesizers en de meerstemmige zang die een Spaans accent verraadt. Ergens lijken ze geïnspireerd door Röyksopp of Manu Chao, maar met meer en hardere electro gecombineerd met zonnige geluiden – Star Of Love is het acroniem voor SOL (zon) – en bijvoorbeeld het lieflijke Plage zijn ze toch vooral zichzelf. Ook live zijn de Crystal Fighters veelbelovend. Aanrader!

4,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult & Official Programme 5 days off 2011

Joan As Police Woman

The Deep Field
Reveal/PIAS













Joan As Police Woman gaat al even mee. Eerst als violiste in verschillende bandjes en sinds 2002 als frontvrouw van haar eigen project waarmee ze het debuutalbum Real Life maakte en later de cd To Survive afleverde. Beide sobere albums door de negativiteit in haar leven. Gelukkig is er dan nu ‘de lachende derde’. Op The Deep Field lijkt het alsof ze de downs wil aanpakken met een album vol positieve energie. ‘The chemical reaction’ uit Chemmie veroorzaakt een echte klik, Nervous is ultiem ontspannen en ook de samenwerking Run For Love mag er zijn. Een heerlijk melancholisch album; soms subtiel, soms neigend naar rock. De ultieme mix om de winter mee door te komen.

****

Gepubliceerd in Glamcult

Norman Palm

Shore to Shore
City Slang/Konkurrent













Niets verraadt de inhoud van heerlijke indie songs, wanneer je de strakke cover van Shore to Shore ziet. Het oogt meer als een plaat waarop Berlijnse minimal techno staat. Overigens wel de stad waar Norman Palm de helft van zijn tijd doorbrengt. De andere helft spendeert hij in Mexico City. Ook achter het artwork zit een verhaal: Palm doorliep de kunstacademie zowel in Berlijn als Parijs, waarna hij als designer werkte. Bij zijn debuutalbum Songs maakte hij een volledig cd-boek: elf tracks gewikkeld in tweehonderd pagina’s van zijn artwork. Shore to Shore is een minder dure grap. Een fijn folk album dat het prima doet als vrolijke achtergrondmuziek.

****

Gepubliceerd in Glamcult

Twin Shadow

Forget
Terrible Records / V2













De man achter Twin Shadow is new waver George Lewis Jr. Een nogal excentriek persoon – eigenlijk best een enge vent – maar hij wordt geroemd om z’n uiterlijk. Zo is hij net benoemd tot Most Stylish New Yorker en dat past ook wel weer bij de nieuwe grungy indies (met snor!). Deze ‘Brooklynista’ houdt in ieder geval van groots. Hij wordt in het rijtje genoemd met Bon Iver, Deerhunter en The National en zijn album bestaat uit grootse nummers met veel synthesizer partijen en onmisbare echo’s; retro met een electronisch randje. Een fijne debuutplaat geproduceerd en uitgebracht door Grizzly Bear’s Chris Taylor. Goede ingrediënten en hoe meer je ‘m mixt, hoe lekkerder ‘ie wordt!

****

Gepubliceerd in Glamcult

Pantha du Prince

Black Noise
Rough Trade













Dat zijn tripje naar de Zwitserse alpen de Berlijnse dj Hendrik Weber a.k.a. Pantha du Prince goed heeft gedaan, blijkt wel uit dit melancholische album. Zoals de titel Black Noise al doet vermoeden is het een donker album vol minimalistische melodielijnen en diepe, donkere beats. Het is als een waarschuwing voor natuurrampen. Een samensmelting van aardse geluiden en industriele klanken, van techno en folklore. En zoals hij zelf al zegt; het valt moeilijk te vergelijken. Zijn experimentele en innovatieve geluid klinkt soms wat somber of zelfs psychedelisch, maar nummers als Stick to my Side, dat hij produceerde met Noah Lennox (Animal Collective), maken het weer wat luchtiger.

***

Gepubliceerd in Glamcult

BELLE & SEBASTIAN

Write About Love
Rough Trade













We hebben er vier jaar op moeten wachten, maar gelukkig is Write About Love het waard geweest. Vanaf de eerste track I Didn’t See It Coming zit je in die heerlijke lome sfeer, kenmerkend voor Belle & Sebastian. Hun Schotse indiepop herken je aan de intieme 60’s klanken in combinatie met gedetailleerde en soms surrealistische teksten. Een liefdevol geheel en toch afwisselend. Zo hebben de tracks Come On Sister en I Want The World To Stop een fijn, iets meer uptempo ritme, waar Little Lou, Ugly Jack, Prophet John bijna zo onschuldig en dromerig klinkt als Norah Jones. Met recht our favourite indie darlings.

****

Gepubliceerd in Glamcult