David Douglas

Moon Observations

Atomnation // !K7 Records // Full Spectrum

Door single Higher konden we al wennen aan de hogere sferen die nachtdier David Douglas beleeft (check ook zijn video art), en met zijn volledige album Moon Observations weten we het zeker: we go outer space. De mix van electro, house en pop illustreert een reis van woonplaats Utrecht tot de maan. ‘I’ll do anything’ lijkt het te galmen in de verder instrumentale albumintro Far Side of The Moon. Track Higher bevat zelfs instrumentale tekst, gevormd door de elektronica. Met het van spanning doordrongen voortstuwende ritme in Sweet Moonflower (ft. Petter Carlsen) verplaatsen we ons richting het onbekende. Onderweg worden mysterieuze holle ruimtegeluiden afgewisseld met hoge opgewekte tonen. California Poppy is er ook zo een: wát een heerlijke melodie. Stoere, maar aanstekelijke tonen volgen in Romanticism en laten we de samenwerking met Blaudzun niet vergeten; White Heat Blood is magisch. Het lijkt er goed toeven, daar op dat lichtpuntje.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult en op glamcult.com.

Chet Faker

Built On Glass

Future Classic / Downtown

De Australische Nicholas James Murphy beleefde met zijn akoestische cover van Blackstreet’s No Diggity een modern muzikantensprookje. Zijn video werd een viral, waarna het in 2011 de nummer 1 positie bereikte op muziekwebsite Hype Machine. In een klap was hij bekend. De elektronica-artiest tekende bij het Amerikaanse Downtown Records en bracht zijn EP Thinking in Textures uit. Hij zocht alleen nog een geschikte artiestennaam en vond deze in Chet Faker, een ode aan de stem en muzikale mood van jazzmuzikant Chet Baker. En laat dat ook precies zijn kwaliteiten zijn: zwoele, maar mannelijke vocalen en een relaxte, low tempo sound. Op Built on Glass heeft Faker geëxperimenteerd met elektronische soul en house-invloeden, waardoor je je waant op een lome zondagmiddag. En dat is prettig.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Metronomy

Love Letters

Because Music

Geïnspireerd door de vrolijke noten der liefde is Love Letters een aardige opvolger van The English Riviera (2011). Ze bewegen zich nog immer voort langs de kust – je hoort het geruis van de zee – maar ditmaal is het electropop viertal omgeven door vlinders. De reden? Ruim veertien jaar na de bevalling van Mount’s geesteskind Metronomy is reeds zijn eerste kind geboren. Enorm opgewekt was de muziek al, nu spat de zoetigheid ervan af met talloze frases als ‘our love was written in the stars’ in eerste single I’m Aquarius, ‘heartbeats drifting together’ in Reservoir waarbij de melodie aan het einde de bonkende hartslag illustreert en de energieke titeltrack Love Letters die zomaar de soundtrack zou kunnen zijn van een romantische filmklassieker. Soms ietwat te zoet, maar albumopener The Upsetter laat je met haar voorzichtig aanstekelijke refrein in ieder geval wennen aan de lichtvoetigheid. En niet alles is koek en ei, onder de speelse tonen schuilt ook teleurstelling en angst om te verliezen, zoals in het gevoelige Monstrous. De band durft de diepte in en heeft onderweg nog aangename post opgedoken ook.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

THOMAS AZIER

-->

Hylas

Mercury Music Group / Spread Inc.

Na de EP’s Hylas 001 en Hylas 002 zou het tijd zijn voor Hylas 003, maar dat project pakte groter uit: Hylas werd Azier’s debuutalbum inclusief bonustracks en remixes van Ghostcity. Met deze laatstgenoemde single maakte de Nederlander een ode aan zijn woonplaats – tevens spookstad – Berlijn. Even denk je Justice zijn “We Are…” te herkennen, maar de electropop producer maakt het af met “the only one alive in this town” en zingt verder over duistere schaduwen die hem volgen. De overgang naar volgende track Verwandlung is met recht een transformatie: een ballad. De nasale stem van de songwriter doet denken aan die van de leadzanger van When Saints Go Machine, maar dan gehuld in meer warme electrosounds. Ook kan Sirens Of The Citylight niet onbenoemd blijven, wat een opzwepende track! Van muzikaal klein naar exploderend en terug tot een meeslepend eind – bijna richting house. Gewoonweg vervelend dat het afgelopen is. Je wordt meegezogen in de energie van een stad die nooit slaapt. Futuristisch en vol emotie. Live moet dit waanzinnig zijn.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult en op glamcult.com.

Troumaca

The Grace

Brownswood

Daar zit je, met je kleurrijke cocktail onder een palmboom meedeinend met de muziek. Een licht briesje geeft enige verkoeling op deze zinderend tropische dag. Troumaca, vernoemd naar een dorp op het Caribische eiland St. Vincent, doet je wanen in een zonnig oord. Niets aan de hand, luchtig, vrolijk. Vanaf take-off Trees reis je met de vijf-koppige band mee naar het paradijs: mysterieuze synths, een vrolijke up-beat en bijna poppy klinkt de herhalende tekst: ‘We climb in trees, to be on top of the world’. De trip vervolgt zich met opgewekte, aanstekelijke electro deuntjes, een weelde aan instrumenten en fijne R&B invloeden in onder andere Gold, Woman & Wine en Lady Colour. Een instant zomergevoel is niet te onderdrukken bij het beluisteren van The Grace. En dan te bedenken dat de young creatives – want prachtig eigen artwork en video’s – ‘gewoon’ uit Birmingham komen.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Willy Moon

Here’s Willy Moon

Island Records

Willy Moon is een geval apart. Zijn strak gepolijste jaren ’50 uiterlijk is een verschijning op zich, zijn muziek is nog meer anders dan anders. Hij stopt zo’n beetje al het (on-)denkbare bij elkaar en dat klinkt nog ook. Van funk en soul tot rock ’n roll en van bigband tot hiphop tot treinsignalen. Het resultaat doet je aan van alles denken, maar deze jonge excentriekeling is moeilijk in een hokje te plaatsen. Wat hij doet, doet hij echter goed. Ook al lijkt de Nieuw-Zeelandse muzikant overbewust als retro-act te zijn gepositioneerd, zijn imago en stijl maken het plaatje wel compleet: vroeger in een modern strak jasje. Moon zet met zijn opzwepende funky stem met rauw randje de toon in elk nummer. Natuurlijk gecombineerd met energieke beats en melodieën. Op Here’s Willy Moon genoeg aanstekelijke tracks: Get Up, Yeah Yeah. Een track met hiphopinvloeden en blaasinstrumenten; I Put A Spell On You, een oldschool track met een dubbeat; She Loves Me en een cover van Nancy Sinatra’s Bang Bang. Veertien originele nummers van elk twee à drie minuten om bij weg te dromen naar de fifties.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

SKIP & DIE

Riots in the Jungle

Crammed Discs / Coast Company

De Zuid-Afrikaanse vocaliste en visual artist Catarina Aimee Dahms a.k.a. Cata Pirata ken je misschien nog van de samenwerking met Rimer Londen (Love Dagger) en producer Jori Collignon is onder andere bekend van C-mon & Kypski en Nobody Beats The Drum. De twee muzikanten bundelden hun talent en liefde voor tropical en global bass en zo ontstond Skip & Die. Voor hun debuutalbum Riots in the Jungle reisden ze door Zuid-Afrika om daar samen te werken met de meest inspirerende muzikanten. Het resultaat? Een mix tussen hiphop, electronica, dub, opvallende geluiden en afro beats gezongen in het Spaans, Portugees, Engels, Afrikaans, Xhosa en Zulu. Als dat geen werelds plaatje is! Eerste single Love Jihad zorgde wereldwijd al voor opschudding en live, wanneer het duo zich uitbreidt tot een 5-mans formatie, weten ze legendarische optredens neer te zetten met hun opzwepende beats. Niet voor watjes!

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Yeasayer

Fragrant World

PIAS

Zijn ze gek geworden?! Nee, ze spacen ‘m gewoon (harder) en daar moet je even aan wennen. Fragrant World is van een iets andere slag dan vorig album Odd Blood (2010), onder andere bekend van de hits O.N.E. en Madder Red. De vier New Yorkers hebben nog wat meer geëxperimenteerd – en dan hebben we het volgens mij niet alleen over muzikaliteit – gezien de begeleidende eerste video’s van singles Henrietta en Longevity: ‘een vignette om er drugs bij te nemen’ met nogal spacende kleuren, vormen en bewegingen die in nuchtere staat moeilijk te volgen zijn. Dan maar gewoon luisteren en dat bevalt. Onder de soms dreunende tonen, blijken na enkele luisterbeurten genoeg opgewekte melodieën te zitten. De complexiteit zwakt af en plotseling komt er toch echt (indie)pop naar boven, zoals goed te horen in bijvoorbeeld Reagen’s Skeleton. Een fijne mix van elektronische beats, donkere klanken, optimistische tonen en psychedelische visuals.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Two Door Cinema Club

Beacon
Kitsuné Music / V2

Two Door Cinema Club is terug zoals we ze kennen. Vrolijke indiepop, catchy melodielijnen, fijne niets-aan-de-hand-muziek. En dat is maar goed ook, want toen we begin 2010 kennis maakten met het Noord-Ierse trio was dat met de aanstekelijke singles Something Good Can Work en I Can Talk. Hun debuutplaat Tourist History werd bestempeld als hét zomeralbum en de band, vernoemd naar de (verkeerd uitgesproken) plaatselijke bioscoop Tudor Cinema, werd gezien als grote belofte. Met Beacon laten ze opnieuw horen waar ze goed in zijn: opzwepende electronische popmuziek. Misschien niet erg vernieuwend, maar de heren gaan verder waar ze gebleven zijn en dat is eigenlijk wel zo prettig. Het album is opgenomen in LA door producer Jacknife Lee, bekend van o.a. Bloc Party en U2. Vanaf opener Next Year heb je meteen de TDCC-flow te pakken, waarna je kunt meedeinen bij het lieflijke Sun en catchy single Sleep Alone. Helaas zwakt het energieke daarna iets af, maar dat mag de pret niet drukken.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Chromatics

Kill For Love 
Italians Do It Better

Kill For Love is een album dat – zoals wel vaker het geval – een paar (lange!) luisterbeurten nodig heeft, voordat het zijn plek heeft gevonden. Daarna wil je niet meer zonder. Chromatics, bestaande uit zangeres Ruth Radelet, gitarist Adam Miller, drummer Nat Walker en producer en multi-instrumentalist Johnny Jewel, klinkt bekend en verrassend tegelijk. De band bestaat dan ook al tien jaar, hun laatste album Night Drive kwam echter alweer vijf jaar geleden uit. Maar dan gaat er een belletje rinkelen: in culthit Drive fungeren Chromatics als soundtrack. De spannende electronische beats vallen op hun plek. Albumopener Into The Black is een sterke cover van Neil Young’s Hey Hey, My My waarna het album vervolgd wordt met zoete titel song Kill For Love en tijdloze synth pop in combinatie met de lieflijke zang van Radelet. Een verrassend album, misschien wat lang, maar absoluut een om van te genieten!

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Lemonade

Diver
True Panther Sounds / Matador

Diver is het tweede album van het Amerikaanse indie trio Lemonade. Een soft electronische plaat met vleugjes disco, house, R&B en garage. De heren Clendenin (zanger), Steidel (synths, bass) en Pasternak (drummer, programmeur) hebben er zo’n enkele jaren over gedaan om dit album te produceren, uiteindelijk met hulp van Le Chev (Fischerspooner). Single Neptune heeft een aanstekelijke melodie en is een fijne eerste indruk van het album. Ice Water klinkt als 80’s pop en in Whitecaps lijk je ver weg Crying At The Discotheque terug te horen. Lemonade probeert dan ook geluiden uit het verleden te moderniseren naar hedendaagse dansmuziek door middel van synths. En dat lukt aardig. Diver duikt van kleine nummers in extatisch hoge tonen. Dan weer krachtig, dan weer vrolijk.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Santigold

Master Of My Make Believe

Atlantic Records

We hebben er ruim vier jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook een heerlijk vanoudse mix van hiphop, reggae, electronica en dub in handen. Echte muziek. Kunst, zoals perfectionist Santi White zelf zegt. Na haar twee jaar lange tour naar aanleiding van haar debuutalbum wilde ze weer nummers gaan schrijven, maar ze raakte zo teleurgesteld over de staat van muziek met kant-en-klare hitrecepten dat er zich een writer’s block vormde. Uiteindelijk besloot ze haar woede te gebruiken. Zo gaat eerste single Big Mouth over het hebben van een visie, waarbij ze artiesten als Lady Gaga en LMFAO disst in de bijbehorende clip. Tweede single Disparate Youth is al even fijn en dan heb ik het nog niet eens gehad over Pirate In The Water en alle andere juweeltjes op dit album. Dit is pure bling.

4,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Light Asylum

-->

Light Asylum

Light Asylum

Mexican Summer / Cooperative Music / V2 Records

Het debuutalbum van Light Asylum begint met de track Hour Fortress, ‘80’s disco die een beetje doet denken aan Azari & III. Maar in tweede track Pope Will Roll, in IPC en in At Will laat het duo uit Brooklyn opeens hun rock kant zien met harde synth punk. Gelukkig wordt dat afgewisseld met meer zachtaardige melodieën in Angel Tongue en in single Shallow Tears. En dan zijn er ook nog de spannende, meer electronische sounds zoals op Heart Of Dust. Ja, afwisselen kunnen ze. Frontvrouw Shannon Funchess, vaak vergeleken met Grace Jones vanwege haar imposante verschijning en diepe, mannelijke stemgeluid, was voorheen achtergrondzangeres van bands als LCD Soundsystem en TV On The Radio. Samen met toetsenist Bruno Coviello brengt ze met Light Asylum een album vol melancholie en spacy sounds.

2,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Minus The Tiger

An Album By…
V2 Records

Even dacht ik het zoveelste Scandinavische album te pakken te hebben, maar niets is minder waar: Minus The Tiger komt gewoon uit Utrecht. Singer-songwriter Anne Broekman en haar man Maarten Besseling (bekend van In A Cabin With) hadden samen een kat, Meines, die al snel werd aangereden. Triest. Daarom werd zijn naam vereeuwigd in hun muzikale carrière. Tijdens een van hun zondagse pyjamasessies ontwikkelde het echtpaar een nieuwe meer electronische sound voor de van origine solo nummers van Anne met alleen akoestische gitaar. Haar broer Jesse speelde later nog de bas- en gitaarpartijen in en live doen er ook een gitarist en drummer mee. Hun vrolijke, maar melancholische indiepop doet Zweeds aan; Anne’s stem is vergelijkbaar met die van Lykke Li of Fever Ray. Magisch mooi.

3,5 sterren.   
Gepubliceerd in Glamcult.

Team Me

To The Treetops
Propeller Recordings / Universal

Alleen de albumhoes is al om van te smelten. En zodra je het album beluistert weet je dat dit zestal uit Oslo inderdaad betoverd. De indiepop is sprankelend en dromerig tegelijk. Wat is dat toch met Noren? Ze zijn in staat een soort sprookjesachtige magie te delen zoals alleen Scandinaviërs dat lijken te kunnen: opgewekt en ingetogen. Team Me, begonnen als one man band, is letterlijk uitgegroeid tot een groep met diverse muzikale inbreng. Ze combineren verfrissende melodieën en klanken met fijne zangpartijen. Vanaf eerste track Riding My Bicycle beleef je de magische sfeer en met latere tracks Weathervanes And Chemicals (gebruikt in videogame Get Home) en Show Me als favorieten laten de vrolijke klanken je dan ook niet los.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Tanlines

Mixed Emotions
Matador / Beggars

Na ruim anderhalf jaar naar de remix van bombastische track Real Life te hebben geluisterd, klonk de naam Tanlines al bekend. En toch leer ik het duo Eric Emm en Jesse Cohen met dit veelzijdige debuutalbum pas echt kennen. De mannen uit Brooklyn NY werden in 2009 ontdekt na een remix te hebben gemaakt voor de band Telepathe, die op internet verscheen. De platenmaatschappij tekent de twee tegenpolen en vanaf dan maken ze samen spannende electronische pop. Soms met stoere en donkere sounds, soms lieflijk, zoals de aanstekelijke pop in All Of Me, in Yes Way of in Not The Same. Inderdaad, een divers album vol tegenstrijdigheden. Het ene moment opbeurend, het andere moment zwaar. Mixed Emotions, true that.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Casiokids

Aabenbaringen Over Aaskammen
Moshi Moshi Records / N.E.W.S.

Na de aanstekelijke single Det Haster kon het derde album van het Noorse kwartet Casiokids bijna niet tegenvallen. Aabenbaringen Over Aaskammen, vertaald ‘de openbaring over de bergen’, is een vrolijk geheel van poppy deuntjes met een fijne, hoge stem van zanger Ketil en titels die bijna niet uit te spreken zijn. De vier heren uit Bergen, waar The Whitest Boy Alive en Röyksopp ook vandaan komen, begonnen in 2005 met het maken van muziek: van instrumenten als cello, gitaar en conga tot het produceren van synthpop. Hun nieuwe sound klinkt naïef en volwassen tegelijk. Ze weten aanstekelijke melodieën te bedenken die telkens variëren, maar die toch duidelijk een geheel vormen. Een fijne plaat die zeker de verwachtingen waar maakt.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Lindstrøm

Six Cups Of Rebel
Feedelity / Smalltown Supersound

De Noorse producer Hans-Peter Lindstrøm zoekt met dit vierde solo-album zijn grenzen op. Het genre is nog altijd electronische dance. Maar waar zijn eerdere samenwerkingen met onder andere Prins Thomas nog bijna ambient waren, bestaat Six Cups Of Rebel uit electronische ritmes om zenuwachtig van te worden. Eerste track No Release met vijf minuten orgel is het toppunt van eentonigheid en daarna blijven er inderdaad ‘zes kopjes rebellie’ over: spacy deuntjes waarmee hij trapt tegen de commerciele dance. Quiet Place To Live heeft de meeste potentie om vaker gedraaid te worden. Op zijn eerdere albums waren de lange tracks zijn kracht, op dit album de valkuil. Jammer.

2,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

ZZT

Partys Over Earth
Turbo Recordings / N.E.W.S.

Voor de liefhebbers welbekend en voor vele anderen ook zodra je hoort dat het Duitse Zombie Nation en de Canadese dj Tiga achter deze plaat zitten. Onder de naam ZZT maakten zij eerder al verschillende EP’s en met het eerste studioalbum Partys Over Earth zetten zij wederom een stevig staaltje electronische techno neer. Met de nadruk op stevig, want de feestjes waar de heren het over hebben zijn hard; met veel gekraak, stampende beats, minimale melodie en nogmaals, vooral keihard beuken. Al omschrijven de heren ZZT zelf als Zuper Zoft Tofuburger. Mixmag classifiseert het als: ‘The welcome antithesis to the Guettafication of Dance Music'. Inderdaad, anti-commerciele herrie. Maar stiekem best wel leuk.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Soft Metals

Soft Metals
Captured Tracks Records

Electronisch duo Ian Hicks en Patricia Hall delen de liefde voor 70’s en 80’s synthesizer muziek en later ook voor elkaar. Ze begonnen daarom in 2009 samen te componeren onder de naam Soft Metals. Hun muziek valt te omschrijven als experimentele elektronica. Soms bijna discopop, soms bijna ambient. Inspiratie halen zij vooral uit soundtracks van films, literatuur, vroege industriele muziek, liefde, wetenschap, de dood, minimale synth, house, techno, pop en waaruit eigenlijk niet? Juist dat geeft hen die spannende sound. Het is de combinatie van vrolijke deuntjes en de ingetogen stem van Patricia, die zorgt voor een lieve en rustige toon. In bijvoorbeeld Psychic Driving maakt het het geheel zacht en bijna kwetsbaar. Melodieus, rustig en toch vrolijk!

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult