Chet Faker

Built On Glass

Future Classic / Downtown

De Australische Nicholas James Murphy beleefde met zijn akoestische cover van Blackstreet’s No Diggity een modern muzikantensprookje. Zijn video werd een viral, waarna het in 2011 de nummer 1 positie bereikte op muziekwebsite Hype Machine. In een klap was hij bekend. De elektronica-artiest tekende bij het Amerikaanse Downtown Records en bracht zijn EP Thinking in Textures uit. Hij zocht alleen nog een geschikte artiestennaam en vond deze in Chet Faker, een ode aan de stem en muzikale mood van jazzmuzikant Chet Baker. En laat dat ook precies zijn kwaliteiten zijn: zwoele, maar mannelijke vocalen en een relaxte, low tempo sound. Op Built on Glass heeft Faker geëxperimenteerd met elektronische soul en house-invloeden, waardoor je je waant op een lome zondagmiddag. En dat is prettig.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Metronomy

Love Letters

Because Music

Geïnspireerd door de vrolijke noten der liefde is Love Letters een aardige opvolger van The English Riviera (2011). Ze bewegen zich nog immer voort langs de kust – je hoort het geruis van de zee – maar ditmaal is het electropop viertal omgeven door vlinders. De reden? Ruim veertien jaar na de bevalling van Mount’s geesteskind Metronomy is reeds zijn eerste kind geboren. Enorm opgewekt was de muziek al, nu spat de zoetigheid ervan af met talloze frases als ‘our love was written in the stars’ in eerste single I’m Aquarius, ‘heartbeats drifting together’ in Reservoir waarbij de melodie aan het einde de bonkende hartslag illustreert en de energieke titeltrack Love Letters die zomaar de soundtrack zou kunnen zijn van een romantische filmklassieker. Soms ietwat te zoet, maar albumopener The Upsetter laat je met haar voorzichtig aanstekelijke refrein in ieder geval wennen aan de lichtvoetigheid. En niet alles is koek en ei, onder de speelse tonen schuilt ook teleurstelling en angst om te verliezen, zoals in het gevoelige Monstrous. De band durft de diepte in en heeft onderweg nog aangename post opgedoken ook.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Troumaca

The Grace

Brownswood

Daar zit je, met je kleurrijke cocktail onder een palmboom meedeinend met de muziek. Een licht briesje geeft enige verkoeling op deze zinderend tropische dag. Troumaca, vernoemd naar een dorp op het Caribische eiland St. Vincent, doet je wanen in een zonnig oord. Niets aan de hand, luchtig, vrolijk. Vanaf take-off Trees reis je met de vijf-koppige band mee naar het paradijs: mysterieuze synths, een vrolijke up-beat en bijna poppy klinkt de herhalende tekst: ‘We climb in trees, to be on top of the world’. De trip vervolgt zich met opgewekte, aanstekelijke electro deuntjes, een weelde aan instrumenten en fijne R&B invloeden in onder andere Gold, Woman & Wine en Lady Colour. Een instant zomergevoel is niet te onderdrukken bij het beluisteren van The Grace. En dan te bedenken dat de young creatives – want prachtig eigen artwork en video’s – ‘gewoon’ uit Birmingham komen.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

New SBTRKT sound

Producer SBTRKT zit lekker te klussen in zijn Londense studio. Hopelijk is dit fragment SBTRKT - terminal het begin voor een nieuw album!

Chromatics

Kill For Love 
Italians Do It Better

Kill For Love is een album dat – zoals wel vaker het geval – een paar (lange!) luisterbeurten nodig heeft, voordat het zijn plek heeft gevonden. Daarna wil je niet meer zonder. Chromatics, bestaande uit zangeres Ruth Radelet, gitarist Adam Miller, drummer Nat Walker en producer en multi-instrumentalist Johnny Jewel, klinkt bekend en verrassend tegelijk. De band bestaat dan ook al tien jaar, hun laatste album Night Drive kwam echter alweer vijf jaar geleden uit. Maar dan gaat er een belletje rinkelen: in culthit Drive fungeren Chromatics als soundtrack. De spannende electronische beats vallen op hun plek. Albumopener Into The Black is een sterke cover van Neil Young’s Hey Hey, My My waarna het album vervolgd wordt met zoete titel song Kill For Love en tijdloze synth pop in combinatie met de lieflijke zang van Radelet. Een verrassend album, misschien wat lang, maar absoluut een om van te genieten!

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Lemonade

Diver
True Panther Sounds / Matador

Diver is het tweede album van het Amerikaanse indie trio Lemonade. Een soft electronische plaat met vleugjes disco, house, R&B en garage. De heren Clendenin (zanger), Steidel (synths, bass) en Pasternak (drummer, programmeur) hebben er zo’n enkele jaren over gedaan om dit album te produceren, uiteindelijk met hulp van Le Chev (Fischerspooner). Single Neptune heeft een aanstekelijke melodie en is een fijne eerste indruk van het album. Ice Water klinkt als 80’s pop en in Whitecaps lijk je ver weg Crying At The Discotheque terug te horen. Lemonade probeert dan ook geluiden uit het verleden te moderniseren naar hedendaagse dansmuziek door middel van synths. En dat lukt aardig. Diver duikt van kleine nummers in extatisch hoge tonen. Dan weer krachtig, dan weer vrolijk.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Team Me

To The Treetops
Propeller Recordings / Universal

Alleen de albumhoes is al om van te smelten. En zodra je het album beluistert weet je dat dit zestal uit Oslo inderdaad betoverd. De indiepop is sprankelend en dromerig tegelijk. Wat is dat toch met Noren? Ze zijn in staat een soort sprookjesachtige magie te delen zoals alleen Scandinaviërs dat lijken te kunnen: opgewekt en ingetogen. Team Me, begonnen als one man band, is letterlijk uitgegroeid tot een groep met diverse muzikale inbreng. Ze combineren verfrissende melodieën en klanken met fijne zangpartijen. Vanaf eerste track Riding My Bicycle beleef je de magische sfeer en met latere tracks Weathervanes And Chemicals (gebruikt in videogame Get Home) en Show Me als favorieten laten de vrolijke klanken je dan ook niet los.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Tanlines

Mixed Emotions
Matador / Beggars

Na ruim anderhalf jaar naar de remix van bombastische track Real Life te hebben geluisterd, klonk de naam Tanlines al bekend. En toch leer ik het duo Eric Emm en Jesse Cohen met dit veelzijdige debuutalbum pas echt kennen. De mannen uit Brooklyn NY werden in 2009 ontdekt na een remix te hebben gemaakt voor de band Telepathe, die op internet verscheen. De platenmaatschappij tekent de twee tegenpolen en vanaf dan maken ze samen spannende electronische pop. Soms met stoere en donkere sounds, soms lieflijk, zoals de aanstekelijke pop in All Of Me, in Yes Way of in Not The Same. Inderdaad, een divers album vol tegenstrijdigheden. Het ene moment opbeurend, het andere moment zwaar. Mixed Emotions, true that.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Casiokids

Aabenbaringen Over Aaskammen
Moshi Moshi Records / N.E.W.S.

Na de aanstekelijke single Det Haster kon het derde album van het Noorse kwartet Casiokids bijna niet tegenvallen. Aabenbaringen Over Aaskammen, vertaald ‘de openbaring over de bergen’, is een vrolijk geheel van poppy deuntjes met een fijne, hoge stem van zanger Ketil en titels die bijna niet uit te spreken zijn. De vier heren uit Bergen, waar The Whitest Boy Alive en Röyksopp ook vandaan komen, begonnen in 2005 met het maken van muziek: van instrumenten als cello, gitaar en conga tot het produceren van synthpop. Hun nieuwe sound klinkt naïef en volwassen tegelijk. Ze weten aanstekelijke melodieën te bedenken die telkens variëren, maar die toch duidelijk een geheel vormen. Een fijne plaat die zeker de verwachtingen waar maakt.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Lindstrøm

Six Cups Of Rebel
Feedelity / Smalltown Supersound

De Noorse producer Hans-Peter Lindstrøm zoekt met dit vierde solo-album zijn grenzen op. Het genre is nog altijd electronische dance. Maar waar zijn eerdere samenwerkingen met onder andere Prins Thomas nog bijna ambient waren, bestaat Six Cups Of Rebel uit electronische ritmes om zenuwachtig van te worden. Eerste track No Release met vijf minuten orgel is het toppunt van eentonigheid en daarna blijven er inderdaad ‘zes kopjes rebellie’ over: spacy deuntjes waarmee hij trapt tegen de commerciele dance. Quiet Place To Live heeft de meeste potentie om vaker gedraaid te worden. Op zijn eerdere albums waren de lange tracks zijn kracht, op dit album de valkuil. Jammer.

2,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Modeselektor

Monkeytown
Monkeytown Records / N.E.W.S.

Let’s go to Monkeytown! Wat je er krijgt? Groovy techno en samenwerkingen met onder andere Thom Yorke (Radiohead), Miss Platnum, Sascha Ring aka Apparat en Siriusmo. Experimenteren en samenwerken is dan ook favoriete bezigheid van het Berlijnse duo. Op Monkeytown, alweer hun derde (eigen) album, hoor je hun kenmerkende sound gemixt met invloeden uit hiphop, electro en IDM. Intro Blue Clouds heet je van harte welkom, de track Grillwalker heeft een heerlijk bouncende melodie, German Clap geeft je het echte Berlijnse club gevoel en op Shipwreck heeft Yorke duidelijk zijn stempel gedrukt. En juist omdat dat de meest ongewone Modeselektor track is, is het de eerste single. Live vooral erg hard, maar oordoppen in en gaan!

4,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Fool's Gold

Leave No Trace
IAMSOUND Records / Pias

Waar het eerste album van Amerikaanse afro-pop band Fool’s Gold nog vernieuwend was (denk aan het catchy Surprise Hotel), laat het tweede album Leave No Trace – refererend aan de titel – geen sporen na. Met The Dive en Wild Window begint het vrolijk en energiek. Daarna kabbelen de poppy deuntjes voort, maar is het zijn charme echter verloren. Niet dat het niveau daalt, sterker nog; het is een album van constante kwaliteit. Maar ietwat saai. De vijf mannen brengen hun roots duidelijk naar voren, al zingt Luke Top, geboren in Israël, minder in het Hebreeuws dan voorheen. De kenmerkende gitaar riffs en vrolijke Afrikaanse ritmes maken het geschikt voor een lome Californische zomerdag.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Coldplay

Always had a weakness for elephants, especially with allstars. All I can say: sweet paradise!

Modeselektor

Check out new Modeselektor album Monkeytown. Review following soon...

Modeselektor "Grillwalker" (MONKEYTOWN015) OUT SEP 30 by Modeselektor

Modeselektor "Shipwreck" with Thom Yorke (MONKEYTOWN015) OUT SEP 30 by Modeselektor

Modeselektor "German Clap" (MONKEYTOWN015) OUT SEP 30 by Modeselektor

Razika

Program 91
Smalltown Supersound / Konkurrent

Als Kakkmaddafakka-fan kunnen de Noorse ‘zusjes’ van Razika natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Ze komen beiden uit het koude Bergen en maken fijne vrolijke, opbeurende muziek die je een heerlijk warm gevoel geeft. De vier 19-jarige dames van Razika zijn samen sinds 2006 en produceren sindsdien een dansbare mix van indiepop, ska en punk met lieflijke vocalen. Program 91 is echter het debuutalbum. En wel een hele sterke. Ze wisselen pop af met punk, Noors met Engels, gitaren met vocalen en hun jeugdige sound met nostalgische klanken. Vooral de uptempo nummers Nytt På Nytt en Middelalder zijn lekker opzwepende frisse knallers met Noorse charme.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Azari & III

Azari & III
Turbo Recordings/V2













Heerlijk! De revival of the nineties goes on. Met de Hercules & Love Affair-achtige disco house van het Canadese Azari & III. Het gelijknamige debuutalbum van het viertal belooft een zomer vol eindeloze broeierige clubavonden. Eerste single Hungry For The Power – inclusief clip over naar succes hongerige yuppen, die eigenlijk niet weten wat ze doen – is reeds uitgebracht en beschikt over fans van Grizzly Bear tot Boys Noize. Nogal uiteenlopend dus. Maar wie wordt er niet blij van klassieke, funky Chicago house in een modern jasje. Ook tweede single Reckless is een verslavend herhaalbare techno soul knaller en de track Indigo doet je verlangen naar het wagen van wilde moves.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Junior Boys

It’s All True
Domino/Munich













Het Canadese electropop duo Junior Boys is terug met hun vierde album It’s All True vol frisse deuntjes. Vooral geïnspireerd door F For Fake van filmlegende Orson Welles, vanwege overeenkomstige ergernissen aan commercie, in plaats van aandacht voor waar het echt om draait: kunst. Maar ook door hun twee maanden durende verblijf in Shanghai, dat de stemming enigszins verlicht heeft: “De druk verdwijnt als je geconfronteerd wordt met een samenleving die jouw wereld niet kent.” Vanaf eerste track Itchy Fingers hoor je dit terug in Chinese harpen. In Kick The Can herken je een stukje van techno thuisstad Berlijn. Een fijn album: serieus (het treurige Second Chance) en toch heerlijk luchtig (Banana Ripple).

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Digitalism

I Love You, Dude
V2













Yes, er is weer ‘oldschool’ electro uit van het Duitse duo Digitalism. Geholpen door Erol Alkan en het Franse Kitsuné label, en geïnspireerd door Daft Punk, zetten ze met hun single Zdarlight (2005) een toen nogal spacy sound op de kaart, om vervolgens niet meer te verdwijnen. Hoewel het nieuwe album I Love You, Dude meer diepte heeft, is het toch ook meer down to earth. Eerste single Blitz evenals Stratosphere liggen lekker in het gehoor. 2 Hearts bestaat uit fijne zomerse deuntjes en in Reeperbahn, het prostitutiegebied van Hamburg, rocken de mannen de pan uit. Ja, de nieuwe en toch vertrouwde electro ademt energie. Zeer geschikt om live op te raven tot je erbij neervalt.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Love Inks

E.S.P.
Hell, Yes!/Konkurrent















Love Inks brengen heerlijk zomerse, lome niets-aan-de-hand-muziek. Het komt dus op een goed moment, maar erg spannend wordt het nergens. Misschien moet je dat ook niet verwachten. Dit trio uit Austin, Texas maakt immers niet voor niks minimalistische pop (ook wel getypeerd als de nieuwe stroming ‘cool wave’) en eerlijk gezegd: dat kunnen ze. Hun sound neigt soms naar die van The XX, maar is net iets meer up-tempo. De muziek is minimaal aanwezig zodat de stem van zangeres Sherry LeBlanc overheerst. Vooral de eerste nummers Wave Goodbye en Blackeye slaan goed aan, daarna kabbelt het zo rustig verder dat je er haast bij wegdroomt.

3 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Connan Mockasin

Forever Dolphin Love
Phantasy Sound / Pias













Een paar keer luisteren naar zijn nieuwe album Forever Dolphin Love en je bent fan. Connan Mockasin, artiest en kunstenaar (eigen artwork) uit Nieuw-Zeeland, werkte samen met artiesten als Fatboy Slim, Late of the Pier, Liam Finn, The Veils en Micachu & The Shapes en produceert onder het label van electroheld Erol Alkan. Met zijn androgyne stem, opgewekte melodieën en speelse toevoegingen sleept hij je mee in zijn fantasiewereld, waar je vervolgens niet meer uit wilt. Het tweede gedeelte van de cd, de live-opnames, is dan ook een welkome en sfeervolle herhaling. Vooral de spacejazz in It’s Choade My Dear en Faking Jazz Together is heerlijk fris, maar eigenlijk begint het al bij de eerste noot.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.