Chet Faker

Built On Glass

Future Classic / Downtown

De Australische Nicholas James Murphy beleefde met zijn akoestische cover van Blackstreet’s No Diggity een modern muzikantensprookje. Zijn video werd een viral, waarna het in 2011 de nummer 1 positie bereikte op muziekwebsite Hype Machine. In een klap was hij bekend. De elektronica-artiest tekende bij het Amerikaanse Downtown Records en bracht zijn EP Thinking in Textures uit. Hij zocht alleen nog een geschikte artiestennaam en vond deze in Chet Faker, een ode aan de stem en muzikale mood van jazzmuzikant Chet Baker. En laat dat ook precies zijn kwaliteiten zijn: zwoele, maar mannelijke vocalen en een relaxte, low tempo sound. Op Built on Glass heeft Faker geëxperimenteerd met elektronische soul en house-invloeden, waardoor je je waant op een lome zondagmiddag. En dat is prettig.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Jessie Ware

Devotion

PMR Records / Universal

Jessie Ware ken je waarschijnlijk van haar samenwerkingen met de gemaskerde producer SBTRKT (Nervous, Right Thing To Do), Sampha (Valentine) en dubstep producer Joker (The Vision). De Zuid-Londense begon na haar studie Engelse literatuur als achtergrondzangeres van oude schoolvriend Jack Peñate toen ze kennis maakte met de muziek van eerder genoemde producers. Er ontstonden succesnummers en dit opende natuurlijk deuren voor de donkerharige schoonheid. Met haar debuut Devotion bewijst Ware dat ze het ook alleen af kan. Geïnspireerd door legendes als Diana Ross, Prince en Grace Jones maakt ze elektronische soft R&B met haar typerende heldere, soulvolle stem. De plaat is een mix van bitterzoete poptracks, zoals Taking in Water, met uptempo beats te horen in 110%. Aanstekelijk, dat wel. Maar in die commerciele klanken mag wat meer pit.

3 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Classixx

Hanging Gardens

Innovative Leisure / Bertus

Men neme een flinke scheut house op een stevige bodem van electronica, een swingende discosaus, een vleugje funk en mixen maar! Er hoeft dan alleen nog een zonnetje door te breken voor een instant geluksgevoel. Heerlijk om naar te luisteren, maar eigenlijk wil je deze debuutplaat gewoon beleven – live, op een festival. Toen het Amerikaanse (LA) dj-duo Tyler Blake en Michael David in 2009 doorbrak met single ‘I’ll Get You’ en met remixes voor onder andere Phoenix, Holy Ghost, Passion Pit, Groove Armada en Major Lazer zijn ze dan ook bijna non-stop gaan touren. Gelukkig vonden ze toch enige tijd om voor het album Hanging Gardens wederom samen te werken met Jeppe (Junior Senior) en artiesten als Active Child voor de vocalen. Bovendien brengen ze een aantal instrumenten ten gehore, maar de kwaliteit zit ‘m toch echt in de scherpe beats en bass. Vooral Rhythm Santa Clara en Dominoes lopen naadloos in elkaar over – heerlijk verslavend.

3,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

SKIP & DIE

Riots in the Jungle

Crammed Discs / Coast Company

De Zuid-Afrikaanse vocaliste en visual artist Catarina Aimee Dahms a.k.a. Cata Pirata ken je misschien nog van de samenwerking met Rimer Londen (Love Dagger) en producer Jori Collignon is onder andere bekend van C-mon & Kypski en Nobody Beats The Drum. De twee muzikanten bundelden hun talent en liefde voor tropical en global bass en zo ontstond Skip & Die. Voor hun debuutalbum Riots in the Jungle reisden ze door Zuid-Afrika om daar samen te werken met de meest inspirerende muzikanten. Het resultaat? Een mix tussen hiphop, electronica, dub, opvallende geluiden en afro beats gezongen in het Spaans, Portugees, Engels, Afrikaans, Xhosa en Zulu. Als dat geen werelds plaatje is! Eerste single Love Jihad zorgde wereldwijd al voor opschudding en live, wanneer het duo zich uitbreidt tot een 5-mans formatie, weten ze legendarische optredens neer te zetten met hun opzwepende beats. Niet voor watjes!

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Yeasayer

Fragrant World

PIAS

Zijn ze gek geworden?! Nee, ze spacen ‘m gewoon (harder) en daar moet je even aan wennen. Fragrant World is van een iets andere slag dan vorig album Odd Blood (2010), onder andere bekend van de hits O.N.E. en Madder Red. De vier New Yorkers hebben nog wat meer geëxperimenteerd – en dan hebben we het volgens mij niet alleen over muzikaliteit – gezien de begeleidende eerste video’s van singles Henrietta en Longevity: ‘een vignette om er drugs bij te nemen’ met nogal spacende kleuren, vormen en bewegingen die in nuchtere staat moeilijk te volgen zijn. Dan maar gewoon luisteren en dat bevalt. Onder de soms dreunende tonen, blijken na enkele luisterbeurten genoeg opgewekte melodieën te zitten. De complexiteit zwakt af en plotseling komt er toch echt (indie)pop naar boven, zoals goed te horen in bijvoorbeeld Reagen’s Skeleton. Een fijne mix van elektronische beats, donkere klanken, optimistische tonen en psychedelische visuals.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Santigold

Master Of My Make Believe

Atlantic Records

We hebben er ruim vier jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook een heerlijk vanoudse mix van hiphop, reggae, electronica en dub in handen. Echte muziek. Kunst, zoals perfectionist Santi White zelf zegt. Na haar twee jaar lange tour naar aanleiding van haar debuutalbum wilde ze weer nummers gaan schrijven, maar ze raakte zo teleurgesteld over de staat van muziek met kant-en-klare hitrecepten dat er zich een writer’s block vormde. Uiteindelijk besloot ze haar woede te gebruiken. Zo gaat eerste single Big Mouth over het hebben van een visie, waarbij ze artiesten als Lady Gaga en LMFAO disst in de bijbehorende clip. Tweede single Disparate Youth is al even fijn en dan heb ik het nog niet eens gehad over Pirate In The Water en alle andere juweeltjes op dit album. Dit is pure bling.

4,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Minus The Tiger

An Album By…
V2 Records

Even dacht ik het zoveelste Scandinavische album te pakken te hebben, maar niets is minder waar: Minus The Tiger komt gewoon uit Utrecht. Singer-songwriter Anne Broekman en haar man Maarten Besseling (bekend van In A Cabin With) hadden samen een kat, Meines, die al snel werd aangereden. Triest. Daarom werd zijn naam vereeuwigd in hun muzikale carrière. Tijdens een van hun zondagse pyjamasessies ontwikkelde het echtpaar een nieuwe meer electronische sound voor de van origine solo nummers van Anne met alleen akoestische gitaar. Haar broer Jesse speelde later nog de bas- en gitaarpartijen in en live doen er ook een gitarist en drummer mee. Hun vrolijke, maar melancholische indiepop doet Zweeds aan; Anne’s stem is vergelijkbaar met die van Lykke Li of Fever Ray. Magisch mooi.

3,5 sterren.   
Gepubliceerd in Glamcult.

Soft Metals

Soft Metals
Captured Tracks Records

Electronisch duo Ian Hicks en Patricia Hall delen de liefde voor 70’s en 80’s synthesizer muziek en later ook voor elkaar. Ze begonnen daarom in 2009 samen te componeren onder de naam Soft Metals. Hun muziek valt te omschrijven als experimentele elektronica. Soms bijna discopop, soms bijna ambient. Inspiratie halen zij vooral uit soundtracks van films, literatuur, vroege industriele muziek, liefde, wetenschap, de dood, minimale synth, house, techno, pop en waaruit eigenlijk niet? Juist dat geeft hen die spannende sound. Het is de combinatie van vrolijke deuntjes en de ingetogen stem van Patricia, die zorgt voor een lieve en rustige toon. In bijvoorbeeld Psychic Driving maakt het het geheel zacht en bijna kwetsbaar. Melodieus, rustig en toch vrolijk!

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult

Apparat

The Devil’s Walk
Mute Records / Pias

Electronica met een ambient sound, zo is Apparat’s The Devil’s Walk te omschrijven. Na drie eerdere eigen albums is dit toch wel een erg relaxt en volwassen resultaat. Niet zomaar: Sascha Ring, pseudoniem van Apparat, zei winters Berlijn tijdelijk gedag om deze plaat te produceren in een huis met zeezicht in het zonnige Mexico. Hij wilde avontuur in plaats van een gelikt studio-album en heeft zijn genre uitgebreid van techno naar ‘echte’ nummers, bijna ballads. Song of Los, Black Water en Escape, gezongen door Sascha zelf, klinken melancholisch maar niet triest. Ook Candil de la Calle is een fijn lichtpuntje op de kenmerkende Apparat sound.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Röyksopp

Senior
Wall Of Sound / Pias













Junior en Senior zijn als een setje. Gelijktijdig opgenomen, maar twee totaal verschillende artistieke expressies. Zoals de naam al zegt, is dit album het volwassen broertje van de meer poppy voorganger. Junior was extrovert en energiek, Senior is introvert en geheel instrumentaal. Het fijne is dat je de specifieke, opgewekte Röyksopp-sound herkent, maar alleen electronica is toch minder dan verwacht. Zeker bij een ‘ervaren’ album. Aan de andere kant gaan de Noren goed mee met de tijd. Het is minimaal, soms echte drama, maar wel steevast met een vrolijke en positieve ondertoon. Vooral de tracks The Alcoholic en The Drug zijn heel herkenbaar Röyksopp. En ja, dat kun je zien als een genot.

****

Gepubliceerd in Glamcult