David Douglas

Moon Observations

Atomnation // !K7 Records // Full Spectrum

Door single Higher konden we al wennen aan de hogere sferen die nachtdier David Douglas beleeft (check ook zijn video art), en met zijn volledige album Moon Observations weten we het zeker: we go outer space. De mix van electro, house en pop illustreert een reis van woonplaats Utrecht tot de maan. ‘I’ll do anything’ lijkt het te galmen in de verder instrumentale albumintro Far Side of The Moon. Track Higher bevat zelfs instrumentale tekst, gevormd door de elektronica. Met het van spanning doordrongen voortstuwende ritme in Sweet Moonflower (ft. Petter Carlsen) verplaatsen we ons richting het onbekende. Onderweg worden mysterieuze holle ruimtegeluiden afgewisseld met hoge opgewekte tonen. California Poppy is er ook zo een: wát een heerlijke melodie. Stoere, maar aanstekelijke tonen volgen in Romanticism en laten we de samenwerking met Blaudzun niet vergeten; White Heat Blood is magisch. Het lijkt er goed toeven, daar op dat lichtpuntje.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult en op glamcult.com.

Chet Faker

Built On Glass

Future Classic / Downtown

De Australische Nicholas James Murphy beleefde met zijn akoestische cover van Blackstreet’s No Diggity een modern muzikantensprookje. Zijn video werd een viral, waarna het in 2011 de nummer 1 positie bereikte op muziekwebsite Hype Machine. In een klap was hij bekend. De elektronica-artiest tekende bij het Amerikaanse Downtown Records en bracht zijn EP Thinking in Textures uit. Hij zocht alleen nog een geschikte artiestennaam en vond deze in Chet Faker, een ode aan de stem en muzikale mood van jazzmuzikant Chet Baker. En laat dat ook precies zijn kwaliteiten zijn: zwoele, maar mannelijke vocalen en een relaxte, low tempo sound. Op Built on Glass heeft Faker geëxperimenteerd met elektronische soul en house-invloeden, waardoor je je waant op een lome zondagmiddag. En dat is prettig.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

Metronomy

Love Letters

Because Music

Geïnspireerd door de vrolijke noten der liefde is Love Letters een aardige opvolger van The English Riviera (2011). Ze bewegen zich nog immer voort langs de kust – je hoort het geruis van de zee – maar ditmaal is het electropop viertal omgeven door vlinders. De reden? Ruim veertien jaar na de bevalling van Mount’s geesteskind Metronomy is reeds zijn eerste kind geboren. Enorm opgewekt was de muziek al, nu spat de zoetigheid ervan af met talloze frases als ‘our love was written in the stars’ in eerste single I’m Aquarius, ‘heartbeats drifting together’ in Reservoir waarbij de melodie aan het einde de bonkende hartslag illustreert en de energieke titeltrack Love Letters die zomaar de soundtrack zou kunnen zijn van een romantische filmklassieker. Soms ietwat te zoet, maar albumopener The Upsetter laat je met haar voorzichtig aanstekelijke refrein in ieder geval wennen aan de lichtvoetigheid. En niet alles is koek en ei, onder de speelse tonen schuilt ook teleurstelling en angst om te verliezen, zoals in het gevoelige Monstrous. De band durft de diepte in en heeft onderweg nog aangename post opgedoken ook.

3,5 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult.

THOMAS AZIER

-->

Hylas

Mercury Music Group / Spread Inc.

Na de EP’s Hylas 001 en Hylas 002 zou het tijd zijn voor Hylas 003, maar dat project pakte groter uit: Hylas werd Azier’s debuutalbum inclusief bonustracks en remixes van Ghostcity. Met deze laatstgenoemde single maakte de Nederlander een ode aan zijn woonplaats – tevens spookstad – Berlijn. Even denk je Justice zijn “We Are…” te herkennen, maar de electropop producer maakt het af met “the only one alive in this town” en zingt verder over duistere schaduwen die hem volgen. De overgang naar volgende track Verwandlung is met recht een transformatie: een ballad. De nasale stem van de songwriter doet denken aan die van de leadzanger van When Saints Go Machine, maar dan gehuld in meer warme electrosounds. Ook kan Sirens Of The Citylight niet onbenoemd blijven, wat een opzwepende track! Van muzikaal klein naar exploderend en terug tot een meeslepend eind – bijna richting house. Gewoonweg vervelend dat het afgelopen is. Je wordt meegezogen in de energie van een stad die nooit slaapt. Futuristisch en vol emotie. Live moet dit waanzinnig zijn.

4 sterren.

Gepubliceerd in Glamcult en op glamcult.com.

SCNTST

Self Therapy

Boys Noize Records (BNR)

Na het zien van Paul Kalkbrenner’s geknutsel met Ableton en een midi keyboard in de film Berlin Calling, was de in 1993 geboren Bryan Muller aka SCNTST eruit: hij wilde techno maken. Hij leerde zichzelf de kneepjes van het vak, weliswaar met muzikale ervaring uit zijn jeugd vol hiphop en rockmuziek en het bespelen van de drums in de band van zijn vader, waar zijn ritmegevoel is ontwikkeld. Daarmee creëert de Duitse dj een unieke, verfrissende sound. Zo veelbelovend dat hij na een voorzichtig begin op school- en verjaardagsfeestjes (clubs vond hij maar niks) via Twitter en Soundcloud werd ontdekt en als 17-jarige tekende bij het label van Boys Noize. Op zijn eerste full length Self Therapy hoor je dan ook duidelijk de vernieuwende sounds vol bijzonder gemixte samples. Interessante combinaties, fijne melodieën, sterke ritmes à la Boys Noize en soms progressieve techno in bijvoorbeeld Velour, Waves Change en Throwback. In Chillinger Track lijkt SCNTST nog een verwijzing te maken naar zijn ontdekking via social media. #wunderkind

3,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Troumaca

The Grace

Brownswood

Daar zit je, met je kleurrijke cocktail onder een palmboom meedeinend met de muziek. Een licht briesje geeft enige verkoeling op deze zinderend tropische dag. Troumaca, vernoemd naar een dorp op het Caribische eiland St. Vincent, doet je wanen in een zonnig oord. Niets aan de hand, luchtig, vrolijk. Vanaf take-off Trees reis je met de vijf-koppige band mee naar het paradijs: mysterieuze synths, een vrolijke up-beat en bijna poppy klinkt de herhalende tekst: ‘We climb in trees, to be on top of the world’. De trip vervolgt zich met opgewekte, aanstekelijke electro deuntjes, een weelde aan instrumenten en fijne R&B invloeden in onder andere Gold, Woman & Wine en Lady Colour. Een instant zomergevoel is niet te onderdrukken bij het beluisteren van The Grace. En dan te bedenken dat de young creatives – want prachtig eigen artwork en video’s – ‘gewoon’ uit Birmingham komen.

4 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Jessie Ware

Devotion

PMR Records / Universal

Jessie Ware ken je waarschijnlijk van haar samenwerkingen met de gemaskerde producer SBTRKT (Nervous, Right Thing To Do), Sampha (Valentine) en dubstep producer Joker (The Vision). De Zuid-Londense begon na haar studie Engelse literatuur als achtergrondzangeres van oude schoolvriend Jack Peñate toen ze kennis maakte met de muziek van eerder genoemde producers. Er ontstonden succesnummers en dit opende natuurlijk deuren voor de donkerharige schoonheid. Met haar debuut Devotion bewijst Ware dat ze het ook alleen af kan. Geïnspireerd door legendes als Diana Ross, Prince en Grace Jones maakt ze elektronische soft R&B met haar typerende heldere, soulvolle stem. De plaat is een mix van bitterzoete poptracks, zoals Taking in Water, met uptempo beats te horen in 110%. Aanstekelijk, dat wel. Maar in die commerciele klanken mag wat meer pit.

3 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.

Pure Bathing Culture

Moon Tides

Memphis Industries

Het Amerikaanse indiepopduo Pure Bathing Culture verrees in 2011 vanuit folkrockband Vetiver. Daniel Hindman (gitaar) en Sarah Versprille (zang/keyboard) deden daar hun muzikale ervaring op, verhuisden vervolgens naar de zonnige West Coast en creëerden daar een eigen dromerige sound. Thuis maakten de twee de basisstructuur voor de liedjes op debuut Moon Tides, om deze in de studio in snel tempo middels improvisatie te voltooien - vaak bij de eerste take al geslaagd. Ideeal, maar dit opnameproces wijst er misschien ook op dat het duo ietwat te snel tevreden was; er had wel wat meer spice op het album gemogen. De voortkabbelende synths en elektrische gitaren bewegen in exact dezelfde maat als de drums. Bovendien blijkt Sarah’s zweverige stem, die mede door de romantische melodieën en meerstemmigheden vaak iets wegheeft van ouderwetse musicalpartijen of classic rockballades á la Fleetwood Mac, na verloop van tijd toch wat eentonig. Waarschijnlijk raakt de beoogde doelgroep van spirituele zielen - zijzelf werden per slot van rekening ook geïnspireerd door de de maan en de getijden - iets enthousiaster.

2,5 sterren

Gepubliceerd in Glamcult.