Last May during the festival Indiestad in Paradiso Amsterdam I've seen When Saints Go Machine and I was really impressed. It turned out to be a support act of Caribou of such a serious level that overwhelmed me immediately. The Danish band, with really tall and somehow fragile front man Nikolaj, promised a lot and with international debut album Konkylie (Danish for sea shell) which was released last June they make it happen. A mix between Anthony, James Blake and some light disco house. Especially live recommended, but single Kelly with new video is a nice one to become acquainted.
5 september 2011
1 september 2011
Bombay Bicycle Club
A Different Kind Of Fix
Island Records / Universal
De indie rockers Jack, Jamie, Suren en Ed van het Britse Bombay Bicycle Club leveren met A Different Kind of Fix alweer de derde plaat in drie jaar tijd. Is dat overdreven haastig of een zeldzame prestatie in de muziekindustrie van nu? Ik zeg optie twee. Vanaf eerste track How Can You Swallow So Much Sleep, tevens soundtrack van Twilight’s Eclipse, raak je in de vrolijke bandjes sfeer. Zoals de albumtitel al deed vermoeden, slaat het kwartet een nieuwe weg in. Een verrassende sound, maar herkenbaar genoeg. De gitaren worden vergezeld van synths en gelaagde zang door alle vier de bandleden. Een krachtig en veelbelovend geheel, met Shuffle en Lights Out, Words Gone als favoriet.
3,5 sterren.
Gepubliceerd in Glamcult.
Razika
Program 91
Smalltown Supersound / Konkurrent
Als Kakkmaddafakka-fan kunnen de Noorse ‘zusjes’ van Razika natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Ze komen beiden uit het koude Bergen en maken fijne vrolijke, opbeurende muziek die je een heerlijk warm gevoel geeft. De vier 19-jarige dames van Razika zijn samen sinds 2006 en produceren sindsdien een dansbare mix van indiepop, ska en punk met lieflijke vocalen. Program 91 is echter het debuutalbum. En wel een hele sterke. Ze wisselen pop af met punk, Noors met Engels, gitaren met vocalen en hun jeugdige sound met nostalgische klanken. Vooral de uptempo nummers Nytt På Nytt en Middelalder zijn lekker opzwepende frisse knallers met Noorse charme.
3,5 sterren.
Gepubliceerd in Glamcult.
9 augustus 2011
Adidas Originals
As a part-time Adidas sneaker fan (others mostly Nike and Vans), I must say they are masters in commercials. Last one within a Justice track was full of stars, the new edition is with even more. Not only Snoop Dogg passes, Adidas also accommodates the authenticity trend perfectly...
"There's one in every crowd, yet no two are the same. They're authentics. One of a kinds. All shapes, all sizes, all unique. They're the ones that stand out. They're the ones that flow freely. And they're all united in Originality."
Música en Ibiza
Usually I'm not such a big fan of really popular music, but when it comes to summer and sunshine, I'll start to like it. This summer I was in Ibiza and there you could enjoy the whole day remixes of all dance (classics) on Flaix Eivissa FM ('X' is a Catalan 'SH'), with especially my favorite: Ready to Go by Martin Solveig. Back in Holland I'm still streaming!
And let's not forget my Pacha party with Swedish House Mafia. If you've secured a 70 euro ticket the Pacha is all yours... No you wish! It was really busy and hot, but I loved Swedish House Mafia. Specially the last hit (round 07.00 am) Save The World was such a happy moment, so now I mix my collection of indie, dance, electro, etc. with David Guetta, Sono, Deadmau5, Erick Morillo and of course Swedish House Mafia. Let the sunshine come to Holland please ♡
And let's not forget my Pacha party with Swedish House Mafia. If you've secured a 70 euro ticket the Pacha is all yours... No you wish! It was really busy and hot, but I loved Swedish House Mafia. Specially the last hit (round 07.00 am) Save The World was such a happy moment, so now I mix my collection of indie, dance, electro, etc. with David Guetta, Sono, Deadmau5, Erick Morillo and of course Swedish House Mafia. Let the sunshine come to Holland please ♡
14 juli 2011
Azari & III
Azari & III
Turbo Recordings/V2
Heerlijk! De revival of the nineties goes on. Met de Hercules & Love Affair-achtige disco house van het Canadese Azari & III. Het gelijknamige debuutalbum van het viertal belooft een zomer vol eindeloze broeierige clubavonden. Eerste single Hungry For The Power – inclusief clip over naar succes hongerige yuppen, die eigenlijk niet weten wat ze doen – is reeds uitgebracht en beschikt over fans van Grizzly Bear tot Boys Noize. Nogal uiteenlopend dus. Maar wie wordt er niet blij van klassieke, funky Chicago house in een modern jasje. Ook tweede single Reckless is een verslavend herhaalbare techno soul knaller en de track Indigo doet je verlangen naar het wagen van wilde moves.
4 sterren.
Gepubliceerd in Glamcult.
Junior Boys
It’s All True
Domino/Munich
Het Canadese electropop duo Junior Boys is terug met hun vierde album It’s All True vol frisse deuntjes. Vooral geïnspireerd door F For Fake van filmlegende Orson Welles, vanwege overeenkomstige ergernissen aan commercie, in plaats van aandacht voor waar het echt om draait: kunst. Maar ook door hun twee maanden durende verblijf in Shanghai, dat de stemming enigszins verlicht heeft: “De druk verdwijnt als je geconfronteerd wordt met een samenleving die jouw wereld niet kent.” Vanaf eerste track Itchy Fingers hoor je dit terug in Chinese harpen. In Kick The Can herken je een stukje van techno thuisstad Berlijn. Een fijn album: serieus (het treurige Second Chance) en toch heerlijk luchtig (Banana Ripple).
4 sterren.
Gepubliceerd in Glamcult.
13 juli 2011
DOM
De mannen van DOM weten wat ze willen: beroemd worden. Hoe? Dat maakt hen niet uit. Of het nou als prof skaters lukt, als stripfiguren of als ‘De Madonna van de garage rock’. Ze zijn ervan overtuigd het wereldwijd te gaan maken.
Fotografie Robin de Puy
Waarschijnlijk gaat er bij de naam Dom niet meteen een belletje rinkelen. De jongens zitten nog in de fase van het maar-af-en-toe-herkend-worden. Maar ze hebben hun prioriteiten wel degelijk op een rijtje. Waar vele bands jaren over doen, lijkt Dom meteen te lukken. Gestart in januari 2010, ontstond er tijdens de laatste editie van het beroemde SXSW-festival gelijk een buzz rondom het viertal. En waarom zou je dan ook bescheiden blijven?
De tweeëntwintigjarige zanger en gitarist Dom, een afkorting van Dominic, heeft een behoorlijk problematische jeugd achter de rug. Omdat zijn moeder hem als enige roodharige van haar zes kinderen niet uit kon staan, groeide hij op bij verschillende pleeggezinnen, waarna hij later de drugshandel in ging. Desondanks is hij niet verbitterd volwassen geworden. Van zijn drugsgeld kocht hij zijn eerste akoestische gitaar en liet, hoe cliché, de muziek hem erdoorheen slepen. Glamcult spreekt hem in Paradiso waar zij later op de avond nog zullen spelen. De overige bandleden zijn nauwelijks aanspreekbaar vanwege hun vorige avond vol rock ‘n roll in Parijs (lees: veel te weinig slaap en een hele ochtend bij de EHBO vanwege hun wilde bestaan).
Dom, die zijn achternaam nooit prijs geeft in verband met schulden uit het verleden, vertelt: “Ik begon erg jong met het luisteren naar muziek. Eerst vooral naar ROY ORBISON en country. Toen ik mijn jeugd doorbracht in pleeggezinnen had ik niet veel mogelijkheden om met muziek in aanraking te komen. Maar ik kocht af en toe cassettebandjes, die waren erg goedkoop. Mijn eerste was AQUA’s Barbie Girl, daarna The Sign van ACE OF BASE en ik luisterde natuurlijk naar de top-40 en MTV. Later begon ik mijn smaak meer te ontwikkelen in de richting van hiphop. Ik luisterde veel naar JAY-Z en CASSIDY, voordat ik bezeten raakte van indierock. Op mijn achttiende kocht ik mijn akoestische gitaar, maar die kon ik niet goed bespelen omdat ik nooit lessen heb gehad. Ik begon muziek te mixen op mijn computer.”
Daarna is het in sneltreinvaart gegaan. Hij ontmoette Bobby (drummer) in december 2009. Ze besloten samen electronische muziek te maken en dj’s te worden. Ze schreven het nummer Jesus, dat gaat over Dom’s ex-vriendin, en niet veel later ontmoetten ze Erik (bassist) en Cosmo (gitarist). “We begonnen met het bespelen van echte instrumenten en vanaf januari 2010 waren we opeens een band. We stonden gelijk enorm onder druk. Iedereen dacht immers dat we een echte band waren, dus moesten we heel snel gaan oefenen.” Om Dom als bandnaam aan te houden was geen bewuste keus. “Dat was mijn naam op mijn MySpace-account toen ik mijn electronische muziek wilde verpreiden op internet. We begonnen meer te posten en blogs te schrijven onder mijn naam en toen hielden we hem maar.” Op de vraag of de andere bandleden dat wel goed vinden, grapt hij: “Nee, Bobby wil de naam veranderen in Bobby.”
Hun muziek wordt getypeerd als garage rock, neo chill en surf pop en ze worden ook wel omschreven als de nieuwe BLACK KIDS. “O nee, dat betekent slechte recensies”, vervolgt Dom. “Ik zou het omschrijven als glam garage. En lichtelijk beïnvloed door THE VENTURES, toch ook wel surf rock.” Eerste EP Sun Bronzed Greek Gods maakten ze gewoon thuis. Hij werd opgenomen in de slaapkamer. En inderdaad, dat hoor je aan het ongenuanceerde geluid. Maar dit is bewust. “Het hoeft allemaal niet te gelikt. Single Living in America maakte ik in drie weken op de computer. Daarna hoefden we er alleen nog de vocals aan toe te voegen.” Nuchter: “We drukten op record en toen gebeurde het gewoon.” Maar het catchy nummer was bijna niet op de EP beland. “Het was maart 2010 en een vriend van ons besloot het uit te brengen op zijn label Burning Mill Records. Vooral Erik vond dat we iets met het leuke deuntje moesten doen, dus nu is het een grappig, sociaal-politiek statement over Amerika. Helaas werd het ons meest populaire nummer.”
Een ander opvallend detail is de meisjes-achtige stem die in veel nummers terugkomt, maar schijn bedriegt, dat is Dom’s falsetto stem. “Die maakt het gewoon mooier. Maar op onze nieuwe EP gebruiken we die veel minder, alleen als achtergrondgeluid.” Met zeer lage stem: “Ja, we worden een witch house band. Daar oefen ik al heel lang voor.” Als ik Dom mag geloven, wordt het volgende werk sowieso weer totaal anders. “Alles wat er om ons heen gebeurt, inspireert ons. Maar Massachusetts, waar we vandaan komen, geeft niet langer voldoening. Het is te klein geworden voor ons, er gebeurt niet genoeg. We hebben constante stimulatie nodig van onze omgeving en die is te stil en vredig.”
De mannen kennen geen grootheidswaanzin. “Het is fantastisch om herkend te worden. Het gebeurt alleen niet vaak genoeg. Hopelijk gebeurt dat na dit interview wel.” Op internet werd hun eerste EP al getypeerd als ‘greatest hits’. Wat kunnen we nog meer verwachten? “We hebben een vijf nummers tellende EP opgenomen met NICHOLAS BURNS, daarop hebben we ANIMAL COLLECTIVE’s Water Curses, en nummers van BJÖRK en DEERHUNTER bewerkt, die EP komt uit in augustus. En we hebben ook nog een andere EP geproduceerd, die komt hopelijk kort daarna uit. Maar een volledig album zit er voorlopig niet in.”
En mocht het uiteindelijk met de muziek toch niet lukken, heeft Dom nog wat andere opties achter de hand. Zo willen ze pornofilm Jersey Whores maken, gebaseerd op de MTV-serie Jersey Shore. “Het is begonnen als grap. We hebben het idee op internet gezet met ons emailadres en we krijgen de meest hilarische reacties.” Hij pakt z’n telefoon en laat berichtjes zien van pornosterren die zich ‘met liefde’ aanmelden. Daarnaast is Dom bezig met een iPhone app, komt er wellicht een strip over de band en hun inmiddels even beroemde kat Bochicha en willen ze scoren met horrorfilms. “We denken allemaal over een acteercarrière. En we willen leren skateboarden. We moeten toch ergens goed in worden. Dan zetten we de muziek aan de kant en worden we prof skaters. Ja, als we maar beroemd worden.”
www.myspace.com/dom/music
Gepubliceerd in Glamcult.
Fotografie Robin de PuyWaarschijnlijk gaat er bij de naam Dom niet meteen een belletje rinkelen. De jongens zitten nog in de fase van het maar-af-en-toe-herkend-worden. Maar ze hebben hun prioriteiten wel degelijk op een rijtje. Waar vele bands jaren over doen, lijkt Dom meteen te lukken. Gestart in januari 2010, ontstond er tijdens de laatste editie van het beroemde SXSW-festival gelijk een buzz rondom het viertal. En waarom zou je dan ook bescheiden blijven?
De tweeëntwintigjarige zanger en gitarist Dom, een afkorting van Dominic, heeft een behoorlijk problematische jeugd achter de rug. Omdat zijn moeder hem als enige roodharige van haar zes kinderen niet uit kon staan, groeide hij op bij verschillende pleeggezinnen, waarna hij later de drugshandel in ging. Desondanks is hij niet verbitterd volwassen geworden. Van zijn drugsgeld kocht hij zijn eerste akoestische gitaar en liet, hoe cliché, de muziek hem erdoorheen slepen. Glamcult spreekt hem in Paradiso waar zij later op de avond nog zullen spelen. De overige bandleden zijn nauwelijks aanspreekbaar vanwege hun vorige avond vol rock ‘n roll in Parijs (lees: veel te weinig slaap en een hele ochtend bij de EHBO vanwege hun wilde bestaan).
Dom, die zijn achternaam nooit prijs geeft in verband met schulden uit het verleden, vertelt: “Ik begon erg jong met het luisteren naar muziek. Eerst vooral naar ROY ORBISON en country. Toen ik mijn jeugd doorbracht in pleeggezinnen had ik niet veel mogelijkheden om met muziek in aanraking te komen. Maar ik kocht af en toe cassettebandjes, die waren erg goedkoop. Mijn eerste was AQUA’s Barbie Girl, daarna The Sign van ACE OF BASE en ik luisterde natuurlijk naar de top-40 en MTV. Later begon ik mijn smaak meer te ontwikkelen in de richting van hiphop. Ik luisterde veel naar JAY-Z en CASSIDY, voordat ik bezeten raakte van indierock. Op mijn achttiende kocht ik mijn akoestische gitaar, maar die kon ik niet goed bespelen omdat ik nooit lessen heb gehad. Ik begon muziek te mixen op mijn computer.”
Daarna is het in sneltreinvaart gegaan. Hij ontmoette Bobby (drummer) in december 2009. Ze besloten samen electronische muziek te maken en dj’s te worden. Ze schreven het nummer Jesus, dat gaat over Dom’s ex-vriendin, en niet veel later ontmoetten ze Erik (bassist) en Cosmo (gitarist). “We begonnen met het bespelen van echte instrumenten en vanaf januari 2010 waren we opeens een band. We stonden gelijk enorm onder druk. Iedereen dacht immers dat we een echte band waren, dus moesten we heel snel gaan oefenen.” Om Dom als bandnaam aan te houden was geen bewuste keus. “Dat was mijn naam op mijn MySpace-account toen ik mijn electronische muziek wilde verpreiden op internet. We begonnen meer te posten en blogs te schrijven onder mijn naam en toen hielden we hem maar.” Op de vraag of de andere bandleden dat wel goed vinden, grapt hij: “Nee, Bobby wil de naam veranderen in Bobby.”
Hun muziek wordt getypeerd als garage rock, neo chill en surf pop en ze worden ook wel omschreven als de nieuwe BLACK KIDS. “O nee, dat betekent slechte recensies”, vervolgt Dom. “Ik zou het omschrijven als glam garage. En lichtelijk beïnvloed door THE VENTURES, toch ook wel surf rock.” Eerste EP Sun Bronzed Greek Gods maakten ze gewoon thuis. Hij werd opgenomen in de slaapkamer. En inderdaad, dat hoor je aan het ongenuanceerde geluid. Maar dit is bewust. “Het hoeft allemaal niet te gelikt. Single Living in America maakte ik in drie weken op de computer. Daarna hoefden we er alleen nog de vocals aan toe te voegen.” Nuchter: “We drukten op record en toen gebeurde het gewoon.” Maar het catchy nummer was bijna niet op de EP beland. “Het was maart 2010 en een vriend van ons besloot het uit te brengen op zijn label Burning Mill Records. Vooral Erik vond dat we iets met het leuke deuntje moesten doen, dus nu is het een grappig, sociaal-politiek statement over Amerika. Helaas werd het ons meest populaire nummer.”
Een ander opvallend detail is de meisjes-achtige stem die in veel nummers terugkomt, maar schijn bedriegt, dat is Dom’s falsetto stem. “Die maakt het gewoon mooier. Maar op onze nieuwe EP gebruiken we die veel minder, alleen als achtergrondgeluid.” Met zeer lage stem: “Ja, we worden een witch house band. Daar oefen ik al heel lang voor.” Als ik Dom mag geloven, wordt het volgende werk sowieso weer totaal anders. “Alles wat er om ons heen gebeurt, inspireert ons. Maar Massachusetts, waar we vandaan komen, geeft niet langer voldoening. Het is te klein geworden voor ons, er gebeurt niet genoeg. We hebben constante stimulatie nodig van onze omgeving en die is te stil en vredig.”
De mannen kennen geen grootheidswaanzin. “Het is fantastisch om herkend te worden. Het gebeurt alleen niet vaak genoeg. Hopelijk gebeurt dat na dit interview wel.” Op internet werd hun eerste EP al getypeerd als ‘greatest hits’. Wat kunnen we nog meer verwachten? “We hebben een vijf nummers tellende EP opgenomen met NICHOLAS BURNS, daarop hebben we ANIMAL COLLECTIVE’s Water Curses, en nummers van BJÖRK en DEERHUNTER bewerkt, die EP komt uit in augustus. En we hebben ook nog een andere EP geproduceerd, die komt hopelijk kort daarna uit. Maar een volledig album zit er voorlopig niet in.”
En mocht het uiteindelijk met de muziek toch niet lukken, heeft Dom nog wat andere opties achter de hand. Zo willen ze pornofilm Jersey Whores maken, gebaseerd op de MTV-serie Jersey Shore. “Het is begonnen als grap. We hebben het idee op internet gezet met ons emailadres en we krijgen de meest hilarische reacties.” Hij pakt z’n telefoon en laat berichtjes zien van pornosterren die zich ‘met liefde’ aanmelden. Daarnaast is Dom bezig met een iPhone app, komt er wellicht een strip over de band en hun inmiddels even beroemde kat Bochicha en willen ze scoren met horrorfilms. “We denken allemaal over een acteercarrière. En we willen leren skateboarden. We moeten toch ergens goed in worden. Dan zetten we de muziek aan de kant en worden we prof skaters. Ja, als we maar beroemd worden.”
www.myspace.com/dom/music
Gepubliceerd in Glamcult.
Abonneren op:
Posts (Atom)